Ka shumë mënyra për të sulmuar qeverinë për procesin e integrimit europian. Mund të sulmosh ritmin. Mund të sulmosh propagandën. Mund të sulmosh mënyrën si Edi Rama e shet politikisht procesin sikur Shqipëria të ishte tashmë në prag të anëtarësimit.
Por ka një problem kur opozita fillon të sulmojë procese që nuk ekzistojnë.
Kjo ndodhi me deklaratat e Sali Berishës për “mbledhjet e fshehta të IBAR-it”.
Në konferencën e tij për shtyp, Berisha ndërtoi një akuzë të plotë politike: qeveria po fsheh mbledhjet e IBAR-it në Bruksel, përfaqësues të saj marrin pjesë në ato diskutime dhe, ndryshe nga Shqipëria, vende si Serbia apo Maqedonia e Veriut informojnë publikun rregullisht për çfarë ndodh aty.
Problemi është brutal në thjeshtësinë e vet.
Në fakt, pranë institucioneve europiane, “mbledhjet e IBAR-it” në formën që i përshkroi Berisha nuk ekzistojnë.
Nuk janë të fshehta.
Nuk janë publike.
Nuk janë fare.
IBAR-i është dokument, jo mbledhje. Një raport i Komisionit Europian mbi progresin e vendit kandidat. Diskutimi zhvillohet në COELA, grupi punues i Këshillit të Bashkimit Europian për zgjerimin.
Dhe aty vjen goditja që e rrëzon të gjithë narrativën.
Vendet kandidate nuk marrin pjesë në diskutimet mbi dosjen e tyre.
As Shqipëria.
As Serbia.
As Mali i Zi.
As Maqedonia e Veriut.
Pra, e gjithë ideja se “qeveria shqiptare futet në mbledhje dhe fsheh çfarë ndodh aty” përplaset me një fakt procedural elementar: Shqipëria nuk ulet fare në atë tryezë.
Kjo nuk është çështje interpretimi politik. Nuk është debat ideologjik. Nuk është “spin” qeveritar kundër opozitës.
Është rregull procedure i Bashkimit Europian.
Edhe pretendimi tjetër bie po aq keq.
Berisha deklaroi se vendet e tjera publikojnë komunikime javore për këto procese, ndërsa Shqipëria jo.
Por sipas praktikës së vetë Këshillit të BE-së, diskutimet e trupave përgatitore mbulohen nga konfidencialiteti. Nuk ka praktikë javore ku vendet kandidate dalin dhe lexojnë minuta nga COELA.
Sepse kandidatët nuk janë aty.
Është njësoj sikur të akuzosh dikë pse nuk publikon procesverbalin e një mbledhjeje ku nuk merr pjesë.
Dhe ironia bëhet edhe më e rëndë te krahasimi me Serbinë.
Sipas të dhënave publike, Serbia dhe Maqedonia e Veriut shfaqen shumë rrallë në agjendën e COELA-s sepse proceset e tyre janë të bllokuara politikisht. Shqipëria dhe Mali i Zi diskutohen më shpesh sepse procesi i tyre po ecën.
Pra, ajo që Berisha e paraqiti si “mungesë transparence” është në fakt shenjë e një procesi aktiv negociues.
Në fund mbetet pyetja më e pakëndshme.
Si është e mundur që një ish-president dhe ish-kryeministër ndërton një akuzë të tërë mbi një arkitekturë procedurale që nuk ekziston?
Sepse këtu nuk kemi më të bëjmë me kritikë politike. Kemi diçka tjetër: ndërtimin e një Brukseli paralel, që funksionon vetëm në konferencat për shtyp të politikës shqiptare.
Dhe problemi me realitetet paralele është se ato mund të funksionojnë në Tiranë për një ditë.
Por jo në Bruksel, ku procedurat janë të shkruara, tryezat janë reale dhe institucionet mbajnë procesverbale të vërteta.
/a.rada
