Nga Altin Ketro
Shfaqja e opozitës në seancën e fundit të Kuvendit të Shqipërisë nuk ishte ndonjë gjetje e re. Është aq e vjetër, sa i ka dalë kallaji. Përveçse e shfaq si një opozitë sherrnaje, ajo krijon edhe bindjen se kësaj force politike i mungon strategjia. Nuk ka më vullnet për debat parlamentar. Nuk e konsideron më fuqinë e fjalës si armën që tërheq elektorat, por u beson muskujve si mënyrë për të marrë protagonizëm. Kjo sjellje e largon gjithnjë e më shumë nga ajo pjesë e elektoratit që voton me logjikë e jo me instinkte.
Mënyra e shëmtuar që Partia Demokratike zgjedh për t’u përballur me mazhorancën në Parlament as i ka sjellë, as do t’i sjellë ndonjë dobi politike. Baza e elektoratit që e mbështet pa kushte do të vazhdojë ta mbështesë edhe nëse deputetët e saj do të silleshin si njerëz normalë. Sfida është të fitohet ai elektorat që kërkon normalitet, që pret një alternativë qeverisëse dhe jo zhurmë apo skena politikisht të pakuptimta.
Në seancë ishin parashikuar 7 rezoluta, 3 interpelanca me ministrat, 2 akte normative dhe 15 projektligje. Me një rend dite kaq të ngjeshur, sikur vetëm pesë deputetë të opozitës të merrnin fjalën për secilën pikë, me përjashtim të interpelancave, do të kishim rreth 120 diskutime nga opozita. Imagjinoni sikur të ishin dhjetë folës për çdo pikë të rendit të ditës.
Në rendin e ditës nuk mungonin çështjet që kërkonin debat serioz. Përveç raportimeve të drejtuesve të institucioneve kushtetuese, mes tyre kreu i SPAK-ut dhe ai i KLSH-së, Kuvendi do të dëgjonte edhe raportin e kryetarëve të komisionit për reformën territoriale. Ishte një tjetër mundësi që opozita të përballej me argumente.
Por jo, edhe këtë herë zgjodhi spektaklin. Opozita e humbi sërish rastin për t’u bërë protagoniste në mënyrë konstruktive dhe për ta shfrytëzuar ditën për punë të dobishme. Përkundrazi, e shpërdoroi në mënyrën më të keqe, deri në banalitet, duke i dhënë mundësinë mazhorancës t’i kalonte çështjet pa debat dhe t’i çonte drejt votimit.
Opozita duhet të kuptojë se lufta politike nuk bëhet me ujë që hidhet në drejtim të kryeministrit. Ironia është se prej javësh kërkon me ngulm praninë e tij në Kuvend dhe, kur më në fund ai shkon, e presin me shishe uji, sikur t’i thonë: “Ik!”. Pastaj ankohen pse ai nuk merr pjesë në seancat plenare. Po përse të shkojë? Që të bëhet shënjestër e shisheve me ujë të Gazment Bardhit dhe Balliut Junior?
