Nga ARTUR AJAZI
Në vazhdën e dekorimeve dhe titujve të nderit që ka nisur të japë kreu i shtetit (njëherësh dhe kreu i LSI-së) Ilir Meta, është edhe ai për Ylli Bodinakun, personi që me “Skodën” e tij çau murin e ambasadës duke i hapur rrugën migracionit të 2 Korrikut 1990. Por nuk qëndron këtu e veçanta, por tek aludimet e vazhdueshme të Ilirit me “mure të prishura, gardhiqe të shkatërruara” dhe me “përmbysje të regjimit”. Cilit regjim, atij demokratik, sepse gjithë bota e di se, Shqipëria ka 30 vjet që ka përmbysur sistemin komunist dhe ka vendosur rendin demokratik.
Por Iliri nuk dëgjon dhe nuk ka ndërmend të ndalet në qorrsokakun e tij, dhe pas çdo dekorimi dhe titulli që jep, reciton edhe ndonjë “romuz” për të goditur qeverinë, kryeministrin apo dhe Partinë Socialiste. Duke dekoruar Avni Rustemin, aludon me “Esad Pashën e ditëve të sotme”, duke dekoruar Çerçiz Topullin aludon me “Bimbashin e Tiranës”, duke dekoruar shoferin e “Skodës” së 2 Korrikut, aludon me “prishje të mureve të sotme të këtij regjimi”.
Nuk mund ta kuptosh se me cilin kryetar shteti ke të bësh, me Ilirin kryetar LSI-je, apo me një tjetër që nuk la njeri pa dekoruar dhe pastaj “ankohet” se “presidentin e kanë lënë pa kompetenca”. Nuk mund të deshifrosh dhe të ndash Ilirin president nga Iliri kryetar opozite, dhe ky është një problem i madh për vetë atë. Shqipëria tanimë ka 2 vjet e gjysëm, që nuk ka president, por thjesht një zyrtar që ndan dupje medaljesh dhe dekoratash. Ai flet prej 2 vite e gjysëm vetëm për përmbysjen e Edi Ramës, për “qeveri të krimit dhe korrupsionit”, njëlloj sikur të ishte Sali Berisha dora vetë. Ai ka arritur deri atje, sa të ç’montojë psiqikën e tij, dhe të bëjë thirrje të hapur për “marrjen e armëve dhe ngritjen e popullit në këmbë dhe për prerje duarsh”.Fjalori dhe xhestikulacionet e tij në daljet para mediave, thirrjet e tij të dëshpëruara për të përmbysur “regjimin e tiranisë”, apo dhe pozicionimi banal në krah të Sali Berishës (të cilit i ka një borxh të vjetër) vetëm sa kanë rritur ndjeshëm numrin e mbështetësve të Edi Ramës.
Ai nuk mund të kapërdijë fitoret e Edit, nuk mund të pranojë sukseset e Edit, dhe nuk mund të durojë edhe një mandat të ri qeverisës nga Edi Rama. Ilir Meta e ka parashikuar fatin e tij, qysh ditën kur doli në bulevard me flamujt amerikanë, duke shkelur Kushtetutën, dhe duke u bërë objekti i kritikave nga Departamenti i Shtetit.
Ai e kishte llogaritur gabim faktin se “ulja në gjunjë dhe puthja e flamurit kuq e zi, apo dhe tundja e atij amerikan”, do ti jepte krahë dhe mbështetje nga ndërkombëtarët për të mposhtur Edi Ramën. Duke qenë i shkurtër në trup dhe mëndje, duket se Ilir Meta nuk e kishte llogaritur se partia e tij do të “ikte për skrap” një ditë të bukur, dhe se “bojaxhiu” Lulzim do të ishte “armiku” që kurrë nuk e ka dashur. “Muret që duhen shembur” dhe ngrehina e LSI-së, janë ankthi që po e shoqëron Ilirin në këto 2-3 muaj para zgjedhjeve.
Ai nuk mund ta ringrejë më partinë që e deshi aq shumë, partinë që shpresonte aq shumë ta bënte pas 25 Prillit “faktor për qeverisjen e re”. Ilir Meta ka mbetur brënda “mureve dhe ngrehinës” që ngriti me para pushteti, ndaj nuk mjaftojnë më, as thirrjet dhe as shpresa e tij e fundit , se “Rama do të përmbyset me forcë” edhe kur të fitojë zgjedhjet me votën e lirë të shqiptarëve.
