E vendosur në këndin jug-perëndimor të qytetit, rrethi Navigli mbetet një nga lidhjet e fundit të vërteta që milanezët kanë me ujin. Vetë Kanali i Madh (Naviglio Grande) daton në 1177, duke e bërë atë një nga kanalet më të vjetra të lundrueshëm në Evropë.
Kjo është një skenë e njohur në rrethin Navigli të Milanos ku të dielën e fundit të çdo muaji, tregu i antikave është i hapur për të gjithë. Sot, është e mbushur me bare, kafene, restorante, galeri arti dhe dyqane; në kohë jo bllokimi, është një vend i gjallë takimi ose një vend për një shëtitje buzë ujit.
Megjithatë, ky cep i vogël i qytetit ka një histori shumë më të madhe; megjithëse nuk njihet gjerësisht, qendra e Milanos dikur gjurmohej me rrugë ujore, jo ndryshe nga ato të Venecias ose Amsterdamit. Midis Shekullit 12 dhe 17, u krijua një rrjet i navigli (kanaleve) në mënyrë që të rritet pasuria dhe ndikimi i qytetit pa dalje në det. Nga fundi i Shekullit të 15-të, sistemi i kanaleve të Milanos lidhi qytetin me lumin Ticino (25 km në perëndim) dhe lumin Adda (35 km në lindje). Në zemrën e rrjetit ndodhet Cerchia Interna (Unaza e Brendshme) dhe një seri kanalesh të vogla.
Për pjesën më të madhe, kanalet janë ende atje, të mbuluara nga rrugë dhe ndërtesa të reja. Disa gjurmë mbeten ende në qendër të qytetit, të tilla si “Lock Incoronata” në fund të Via San Marco. (BBC)/a.p
