Sipas vlerësimeve të fundit të inteligjencës amerikane, koha e nevojshme që Irani të mund të ndërtojë një armë bërthamore mbetet e pandryshuar, që nga vera e vitit 2025.
Këto vlerësime, të cituara nga Reuters dhe të bazuara në tre burime të njohura me çështjen, tregojnë se pavarësisht zhvillimeve ushtarake dhe politike në rajon, nuk ka pasur një ndryshim domethënës në kapacitetin bazë bërthamor të Teheranit.
Analistët amerikanë kishin vlerësuar më herët se, edhe në rast të një sulmi të koordinuar mes Shteteve të Bashkuara dhe Izraelit, programi bërthamor iranian mund të vonohej deri në rreth një vit, por jo të shkatërrohej plotësisht. Ky vlerësim mbetet në fuqi edhe pas dy muajve të luftimeve që nisën nga administrata e Presidentit amerikan Donald Trump, e cila deklaroi se veprimet ushtarake synonin të parandalonin Iranin nga zhvillimi i një arme bërthamore.
Gjatë këtyre operacioneve, forcat amerikane dhe izraelite kanë ndërmarrë sulme ndaj objektivave ushtarake konvencionale brenda territorit të Iranit dhe në rajon. Nga ana tjetër, Izraeli ka goditur gjithashtu disa objekte të lidhura drejtpërdrejt me infrastrukturën bërthamore iraniane, duke synuar të dobësojë kapacitetet strategjike të vendit.
Megjithatë, sipas të njëjtave burime të inteligjencës, këto sulme nuk kanë arritur të ndryshojnë ndjeshëm “afatin kohor” të Iranit për ndërtimin e një arme bërthamore. Kjo sugjeron se programi bërthamor i vendit është i shpërndarë, i mbrojtur dhe i aftë të ruajë funksionalitetin e tij edhe përballë goditjeve ushtarake të drejtpërdrejta.
Një element kyç në këtë vlerësim mbetet sasia e uraniumit të pasuruar që zotëron Irani. Sipas analizave të inteligjencës, pikërisht këto rezerva janë faktor vendimtar që e mbajnë programin bërthamor të ‘gjallë’ dhe të aftë për zhvillim të shpejtë, edhe nëse infrastruktura tjetër dëmtohet pjesërisht.
Ekspertët theksojnë se për të ndikuar realisht në aftësinë bërthamore të Iranit, do të nevojitej një ndërhyrje shumë më e thellë dhe më e gjerë sesa sulmet e deritanishme. Kjo do të përfshinte ose shkatërrimin e plotë të objekteve kritike, ose largimin e rezervave ekzistuese të uraniumit të pasuruar, gjë që konsiderohet jashtëzakonisht e vështirë në praktikë.
