Nga Alfred Peza
Nuk ka nisje më të keqe të sezonit të ri politik për një opozitë, sesa kur ajo i shpall luftë mediave, duke publikuar me emër e mbiemër listën e armiqve më të mëdhenj brenda saj. Kjo i ka ndodhur që në ditën e parë të shtatorit, Partisë Demokratike dhe kryetarit të saj Lulzim Basha, pasi një dokument kofidencial i hartuar për strukturat e tyre drejtuese, po bën xhiron e rrjetit.
Por më duhet ta them që në fillim se publikimi i e-mailit që i është drejtuar Këshillit Kombëtar, ish deputetëve dhe kryesisë së PD, nuk ka vetëm anën e saj të keqe. Por ka edhe një të mirë të madhe brenda saj. Ky dokument zbulon se mentaliteti bolshevik, edhe pas 30 vjetësh mund të jetë normë për një parti që lindi për të marë në dorë, flamurin e antikomunizmit. Mjafton që të kujtoj se parimi themelor i partive që kanë udhëhequr diktaturat ideologjike ka qenë: “O me ne, o kundër nesh! Rugë të mesme, nuk ka.”
E mira e listës së “armiqve” publikë të PD në mediat shqiptare është se ajo përveç tyre, na ka zbuluar pa dashje, edhe pjesën tjetër që nuk e dinim. Ato që nuk përmenden me emër, kuptohet fare lehtësisht se bëjnë pjesë, në një listë tjetër. Në listën e mediave, botuesve dhe gazetarëve të blerë nga Sali Berisha, Lulzim Basha, Ilir Meta dhe Monika Kryemadhi. Në këtë mënyrë ato nga sot janë të damkosura publikisht si të blera, të nënshtruara, të kapura dhe të rreshtuara, çka i bën të edhe më të pabesueshme profesionalisht.
Duke i shpallur si armik publik të gjitha mediat tradicionale kombëtare; TV “Klan”, “Top Channel” e “Vizion+”, opozita tregon se nuk sheh tek ato asnjë shenjë profesionalizmi. Asnjë gradë lirie gazetareske. Asnjë lloj parimi tjetër që e udhëheq punën e stafeve, drejtuesve dhe personaliteteve të tyre. Kjo përveçse është një fyerje për ta, është edhe një nxitje e metodave totalitare, në raportet mes një partie apo grupi partish politike në opozitë dhe pushtetit të katërt që është media.
George Orwell shkruante se “këta njerëz nuk e kuptojnë se, nëse ti nxit metodat totalitare, do të vijë koha kur ato metoda do të përdoren kundër teje”. E kur e mendon se një frymë dhe mentalitet të tillë nuk e përcjell mazhoranca qeverisëse, por një opozitë e cila duhet të jetë mbi të gjitha, një alternativë morale për të ardhur nesër në pushtet, pyetja që lind pas kësaj është: Çfarë do të bënte dhe si do të sillej po kjo opozitë, nëse i njëjti dokument i shpërndarë prej saj, do të ishte hartuar nga Partia Socialiste dhe Kryeministri Edi Rama?!
Një ish anëtar i Këshillit Drejtues të Partisë Demokratike, hartimin e listës së mediave armike të opozitës, e vlerësoi si një sjellje të Enver Hoxhës dhe KQ të PPSH. Një sjellje që eleminoi për gjysëm shekulli me radhë, jo vetëm pronën private e për rrjedhojë edhe mediat e lira e të pavarura, por edhe pluralizmin politik, të mendimeve e gjykimeve. Për nga gjuha e përdorur sot në demokraci kundër medias private, dokumentin e PD do ta kishte zili edhe zyra e kuadrit e kohës së komunizmit, e stigmatizuar me aq mjeshtëri nga pena brilante e Ismail Kadaresë tek “Pallati i ëndrrave”.
“Ne nuk jemi armiqtë e askujt” është sllogani i lëvizjes së përqafuar nga qindra media në SHBA, kundër gjuhës së përdorur ndaj tyre prej Presidentit Donald Trump. Ai ka deklaruar se gazetarët janë “armiq të popullit” dhe se ato përcjellin lajme të rreme. Por rasti i SHBA nuk ka asnjë lidhje ngjashmërie me këtë dokument të prodhuar sëfundit nga PD në Shqipëri. Jo thjeshtë dhe vetëm se Lulzim Basha nuk është Donald Trump-i. Por për një arësye shumë më të thellë se kjo.
Gjatë fushatës elektorale për tu zgjedhur President, Trump e mbingarkoi ligjërimin e vet elektoral me deviza anti-sistem dhe me një qasje antikonvencionale. Kjo strategji i dha atij jo vetëm fitoren por qasja e tij e fortë antiestablishment, përgënjeshtroi keqazi deri edhe ndikimin e vërtetë të medias tradicionale në SHBA, të cilat e deklaronin atë deri ditën e fundit në shumicë dërrmuese, si humbës në zgjedhje. Donald Trump cilësohet edhe si simboli i një politikani atipik dhe antisistem.
Ndërsa Lulzim Basha është krejt e kundërta e tij. Eshtë një politikan tipik, pjellë e establishmentit që ka 30 vjet që mban peng, të djathtën shqiptare. Ai mbahet me thonj pas sistemit, sepse përndryshe do të kishin nxjerrë jashtë SHQUP-it me shqelma, të paktën që të nesërmen e zgjedhjeve të 30 Qershorit, të cilat tha se nuk do ti lejonte që të mbaheshin kurrë!
Në këto kushte lideri “de jure” i opozitës së rrugës, me anë të dokumentit ku synonte që të unifikonte qëndrimet e të vetëve përballë medias, nuk ka bërë gjë tjetër veçse ka unifikuar mediat, botuesit dhe gazetarët kryesorë të Shqipërisë, me të drejtë kundër tij. Duke larguar në këtë mënyrë edhe iluzionet e më optimistëve, se Lulzim Basha ishte ndryshe nga paraardhësi i tij Sali Berisha, i cili kur ishte President i Shqipërisë ishte shpallur një ndër 10 armiqtë më të mëdhenj të medias, nga udhëheqësit politikë botërorë!
