Nga Massimo Gabbi, Corriere Della Sera
I paraqitur mbi të gjitha si një akt mbrojtjeje i popullsisë amerikane kundër një regjimi venezuelian që kërkon të destabilizojë Shtetet e Bashkuara duke eksportuar drogë dhe kriminelë të liruar nga burgjet e Maduros, sulmi i vendosur nga Donald Trump ka mbi të gjitha një rëndësi gjeopolitike, me ndikime të thella edhe në ekonomi dhe në stabilitetin e rregullave të së drejtës ndërkombëtare.
Doktrina Monroe
Megjithatë, vizioni neo-imperial i Trumpit ka një rol të rëndësishëm për të luajtur. Premtimi i tij ndaj amerikanëve për të mos përfshirë më ushtarët amerikanë në luftëra të zgjatura në rajone të largëta kishte ngritur mundësinë e një kthimi në izolacionizmit.
Në realitet, presidenti amerikan vazhdon të përdorë forcën kur e sheh të përshtatshme, dhe e bën këtë pa u konsultuar me Kongresin, duke iu drejtuar sulmeve të shkurtra, intensive dhe të synuara: nga eliminimi i gjeneralit Souleimani deri te bombardimi i objekteve bërthamore iraniane deri te sulmet kundër rebelëve dhe terroristëve, nga Jemeni në Siri.
Në rastin e Venezuelës, ka më shumë: një kthim në Doktrinën Monroe, të shpallur nga ai president në 1823.
Në thelb, teoria e “oborrit të shtëpisë”: pohimi i supremacisë së SHBA-ve mbi të gjithë kontinentin amerikan.
Konkluzion: çdo ndërhyrje nga fuqitë e huaja në Amerikën Latine duhet të konsiderohet një akt armiqësor kundër Uashingtonit. Përveç se në atë kohë James Monroe po mendonte kryesisht për përpjekjet evropiane (veçanërisht Spanjës) për të shtypur proceset e pavarësisë që po zhvilloheshin në jug të Shteteve të Bashkuara, ndërsa sot kërcënimi vjen mbi të gjitha nga ndikimi në rritje kinez në të gjithë nënkontinentin.
Nafta
Venezuela e Maduros është prej kohësh në shënjestër të Trump, si dhe të Ministrit të tij të Jashtëm Marco Rubio, veçanërisht sepse Rusia dhe Kina kishin rritur ndjeshëm ndërhyrjet e tyre në mbështetje të regjimit në vendin që ka rezervat më të mëdha të provuara të naftës në botë.
Dikur duke bërë biznes kryesisht me kompanitë e mëdha amerikane të naftës, Venezuela është bërë prej kohësh një furnizuese kryesore e naftës bruto për kundërshtarët e SHBA-ve: Kinën, Rusinë dhe Iranin, si dhe Kubën.
Kjo ishte një situatë e patolerueshme në sytë e Trump. Në këtë kuptim, akuza e bërë nga zëdhënësit e regjimit të Maduros, tashmë të rrëzuar, nuk është krejtësisht e pabazuar: kontrolli i burimeve energjetike të vendit është shkaku i vërtetë i ndërhyrjes amerikane.
Vetë Trump ka folur vazhdimisht për dëshirën e tij për ta rikthyer ekonominë venezueliane në gjirin e sistemit kapitalist të Amerikës së Veriut.
Droga
Trump ka përdorur trafikimin e drogës si një shpjegim për presionin në rritje që ka ushtruar ndaj Venezuelës që nga gushti.
Ai ka vendosur një flotë gjithnjë në zgjerim pranë bregdetit të saj, ka zbatuar një bllokadë detare dhe ka shkatërruar 35 anije të dyshuara për trafik droge me raketa dhe dronë, duke shkaktuar mbi 100 vdekje.
Në javët e fundit, forcat speciale kanë sulmuar gjithashtu disa anije cisterna nafte dhe të paktën dy sulme në tokën venezueliane, me sa duket për të shkatërruar një skelë portuale nga e cila anijet e ngarkuara me narkotikë niseshin për në Shtetet e Bashkuara.
Por Trump ka përdorur gjithashtu drogën si pretekst për të anashkaluar rregulloret që i kërkojnë atij të konsultohet me Kongresin përpara se të ndërmarrë veprime ushtarake jashtë vendit që nuk nxiten nga urgjenca e reagimit ndaj një sulmi të papritur.
Qeveria amerikane po përdor AUMF-in, një ligj për “autorizimin për përdorimin e forcës ushtarake” të miratuar në vitin 2001, pas sulmeve terroriste të Al Kaedës në Nju Jork dhe Uashington më 11 shtator.
Rregulla që lejojnë ndërhyrjen e menjëhershme, pa miratimin parlamentar, kundër organizatave terroriste që kërcënojnë Shtetet e Bashkuara: një ligj i përdorur në atë kohë nga Administrata Bush për sulme kundër talebanëve dhe Al Kaedës dhe më pas, në vitin 2003, kundër Irakut.
Maduro
Uashingtoni deklaron se sulmet ndaj anijeve të huaja në ujërat ndërkombëtare dhe ndërhyrja kundër diktatorit venezuelian janë legjitime sepse nuk janë akte lufte, por operacione kundër terrorizmit.
Trump në fakt e ka “ulur” Maduron nga udhëheqës venezuelian në “narkoterrorist”, duke deklaruar se ai personalisht kryeson Cartel de los Soles: një organizatë trafikimi droge e shpallur “organizatë terroriste e huaj” nga qeveria amerikane.
Trump, për aq sa dihet, nuk e ka informuar Kongresin për sulmin kundër Venezuelës dhe largimin e Maduros.
Për të, një operacion i kryer me përdorimin e një flote masive, përfshirë transportuesin më të madh amerikan të avionëve, USS Gerald Ford, është një operacion kundër terrorizmit.
Përtej pasojave gjeopolitike të parashikueshme me shtrirje të gjerë, kjo ndërhyrje vetëm sa do ta dobësojë më tej ligjin ndërkombëtar.
Nuk është rastësi që të parët që akuzuan Trumpin për shkelje të këtyre rregullave ishin rusët: domethënë, regjimi që katër vjet më parë shpalli pushtimin e një vendi sovran, Ukrainës, jo një luftë, por një “operacion ushtarak special”.
