Në një kontekst ndërkombëtar të shënuar nga tensione të forta gjeopolitike dhe nga një treg energjetik i paqëndrueshëm, qeveria italiane ka vijuar linjën e saj të përplasjes me Brukselin.
Këtë e bëri të qartë edhe kryeministrja Giorgia Meloni gjatë asamblesë së Confindustria-s, ku ajo e vendosi theksin tek kriza energjetike, ndikimi i tensioneve në Iran dhe pasojat e tyre mbi konkurrueshmërinë e ndërmarrjeve evropiane dhe italiane.
Në fjalimin e saj, që zgjati rreth 36 minuta, Meloni foli një ditë pas zgjedhjeve administrative, të cilat e djathta i konsideron si një përmirësim pas rezultatit të dobët në referendumin e fundit. Ajo e përdori këtë platformë për të shtyrë përpara një mesazh të qartë politik: nevojën për një ndryshim të qasjes së Bashkimit Europian ndaj ekonomisë dhe rregullave që, sipas saj, po pengojnë zhvillimin.
Meloni kritikoi ashpër Brukselin, duke kërkuar më shumë fleksibilitet fiskal dhe një rishikim të rregullave buxhetore, sidomos në lidhje me investimet energjetike. Ajo theksoi se kriza iraniane dhe pasiguria globale po rrisin kostot për familjet dhe bizneset, duke thelluar dobësitë e ekonomive europiane.
Sipas saj, këto rrethana duhet të justifikojnë zgjerimin e fleksibilitetit që aktualisht aplikohet për shpenzimet e sigurisë, edhe për sektorin e energjisë.
Kryeministrja italiane nënvizoi se nuk bëhet fjalë për rritje të borxhit publik, por për përdorim më efikas të burimeve ekzistuese. Ajo kërkoi që rregullat evropiane të jenë më të thjeshta dhe më të orientuara drejt zhvillimit ekonomik, duke e përshkruar Bashkimin Europian si një strukturë shpesh burokratike dhe të ngadaltë në reagim ndaj sfidave globale.
Në fjalimin e saj, Meloni theksoi gjithashtu se siguria dhe stabiliteti ekonomik janë të lidhura ngushtë, duke argumentuar se pa mbështetje për familjet dhe bizneset, rrezikohet edhe vetë aftësia e vendeve për të garantuar sigurinë në të ardhmen.
Në fund të fjalimit, ajo u drejtua drejtpërdrejt sipërmarrësve, duke premtuar dialog më të ngushtë me ta dhe duke propozuar një “kantier të përbashkët” për reformimin e burokracisë dhe thjeshtimin e administratës.
Megjithatë, pavarësisht premtimeve dhe debateve të përsëritura mbi energjinë, taksat dhe rregullat evropiane, sfidat strukturore të ekonomisë italiane mbeten ende të pazgjidhura.
