Nga Artur Ajazi
Kryetari i Partisë Demokratike, papritur ka botuar një libër. Ka shfaqur “dellin” e shkrimtarit krejt papritur, njeriu që ndoshta ka vite pa lexuar. Edhe titullin “Misioni im”, duhet ta ketë gjetur me mundim të madh. Gjithë hamendësitë për librin e kryetarit të opozitës bëhen edhe më të besueshme, kur lexon se si shprehen rreth tij, jo vetëm “prurjet e reja” në atë parti, por edhe ata që deri dje ishin anëtarë kryesie.Lulzim Basha sërish ka gabuar, dhe ka treguar sa i pavëmëndshëm është ndaj grackave që i ngrejnë servilët që mban pas. Në libër thuhet se “Lulzimi ka qenë demokrat qysh 15 vjeç, ka dëgjuar “VOA” qysh 10 vjeç, ka qenë në Qytetin Studenti edhe pse nuk kishte mbaruar shkollën e mesme”, dhe të tjera trillime tipike për njerëz si ai.
Basha kështu bëhet një tjetër politikan që është edhe “shkrimtar”, edhe pse për librin thonë se “ka punuar dikush tjetër”, për të shpalosur edhe anën “personale të rrëfimtarit” për publikun e gjerë, nga i cili pret votën si aspirant për kryeministër. E habitshme, dhe e papritur ishte kjo “lëvizje” e kryetarit të opozitës. Paksa edhe komike. Megjithatë, një prej grave të Partisë Demokratike u shpreh se “ky libër është një letër e hapur për shqiptarët, në prag të zgjedhjeve të 25 Prillit”. Madje ajo deklaroi se “libri është një Traktat për Shqipërinë (?) që duhet ta lexojë çdo shqiptar, pasi është një ftesë për debat publik ku gjithkush mund ta gjejë veten në një fushë përkatëse”. Nuk e kuptoj, librin e Lulzimit si ftesë, as si “Traktat për Shqipërinë”, (aq më tepër për debat publik) por thjesht si një diçka të trilluar, që rreket tu servirë shqiptarëve në valën e punës, dhe angazhimin e tyre për të përballur me sukses pandeminë. Libri i Lulzimit, në të vërtetë duhej të ishte një “Ndjesë për shqiptarët”, për ato që kanë ndodhur kur ai ishte në pushtet, duhej të ishte një ftesë për debat publik, mbi të shkuarën e tij dhe Partisë Demokratike. Libri nuk tregon asgjë. Nuk të thotë asgjë, dhe nuk të nxit ta lexosh.
Ai është thjesht një rrëfim i sajuar (autobiografik) mbi ëndërra të pandodhura të Lulzimit. Duke dashur të veçohet si “fëmija dhe gjimnazisti antikomunist”, shkrimtari Lulzim, kërkon të “befasojë” lexuesit blu, me bëmat e kohës së rinisë, duke dashur të krijojë përshtypjen se “hyrja dhe marrja me politikë ishte një dhunti e hershme e tij”. Lulzim lëri librat, lëri bëmat, lëri trillimet. Në qoftëse kërkon të bëhesh i “famshëm” edhe si shkrimtar, më mirë ulu, dhe shkruaj kujtimet e 21 Janarit, ku ti ishte dhe do të mbetesh protagonisti i vetëm. Si ndodhi, kush e nxiti dhunën, kush urdhëroi vrasjet, kush mbronte me zell të madh vrasësit, pse i shmangesh drejtësisë, dhe pse duhet të besojnë shqiptarët tek ti ? Ulu dhe shkruaj me dorën tënde një libër të madh, (jo me përralla gjimnazesh) për të vrarët dhe të plagosurit e protestës së opozitës.
Të asaj proteste që kërkonte largimin tënd si ministër dhe të shefit tënd si kryeministër. Ulu shkruaj me dorën tënde ndjesën e madhe, dhe do ta ndjesh vehten të lehtësuar, nga një barrë e madhe që ke mbi supe. Nuk të bën libri “hero, demokrat” dhe as kryeministër Lulzim. Libri nuk të qetëson, nuk të shfajëson, dhe nuk të bën të ndjehesh mirë, pse ke shkruar mbi “adoleshencën dhe rininë tënde nën diktaturë” Lulzim. Pasi sekreti qëndron diku tjetër, qëndron tek mënyra se si ti kupton realitetin, vetveten, normalitetin dhe kapërcimin e pakuptimtë që shkruan dhe flet.
