Studiuesit në ICMM-CSIC kanë zhvilluar nanolule magnetike prej oksidi hekuri, të cilat kapin nanoplastikat PET dhe i shndërrojnë ato në materiale që largojnë ndotës të tjerë nga uji, duke hapur rrugën për një ekonomi qarkulluese dhe trajtim të avancuar të ujit.
Nga plastika që ndot ujin te një mjet që ndihmon në pastrimin e tij. Studiuesit në Institutin e Shkencës së Materialeve të Madridit (ICMM), pjesë e CSIC, kanë zhvilluar nanopjesëza oksidi hekuri në formë lulesh, të afta të kapin nanoplastikat, fragmente një mijë herë më të vogla se një mikroplastikë, të ardhura nga PET-i, një prej materialeve më të zakonshme në shishe, ambalazhe dhe veshje prej poliesteri. Studimi është publikuar në Chemical Engineering Journal.
Sekreti qëndron te forma. “Oksidi i hekurit është një material magnetik që bën të mundur kapjen e shumë ndotësve njëherësh. Për më tepër, struktura e tij në formë nanoluleje do të thotë se grimcat kanë disa bërthama që punojnë së bashku për të përforcuar vetitë e tyre magnetike”, shpjegon Álvaro Gallo-Córdova, studiues në ICMM-CSIC dhe një nga autorët kryesorë të studimit, së bashku me Rafael Herrera-Aquino dhe María del Puerto Morales.
Nga mikroplastikat në kozmetikë te nanoplastikat nga PET-i
Kjo nuk është hera e parë që këto grimca kanë dëshmuar vlerën e tyre: në vitin 2024, ato kishin arritur tashmë të nxirrnin dhe të shpërbënin mikroplastikat, me përmasa nga 0.001 deri në 5 milimetra, të ardhura nga produktet kozmetike. Hapi i ri lidhet me shkallën. Nanoplastikat kanë përmasa rreth një të miliardtën e një metri, pra një mijë herë më të vogla se këto mikroplastika.
“Kur arrijnë në fund të jetëgjatësisë së tyre, një pjesë e madhe e plastikave PET përfundon në mjedis, ku rrezet e diellit dhe konsumimi fizik veprojnë si letër zmerile, duke i bluar ato në nanoplastika, një lloj pluhuri ultra të imët që ndot tokat dhe burimet tona ujore”, shton Gallo-Córdova.
Vetëm një gram i këtyre nanoluleve magnetike mund të kapë deri në 10,000 miligramë nanoplastika, një shifër që vetë ekipi e përshkruan si të paprecedentë deri më sot.
Ndotësi që ndihmon në pastrimin e ndotësve të tjerë
Puna nuk përfundon me kapjen. Pasi nanoplastika është bllokuar, ekipi e shndërron atë në një material magnetik të aftë të nxjerrë metale të rënda ose ngjyrues organikë nga uji, dhe madje mund ta përdorë në procese të degradimit katalitik.
“Pas kapjes së nanoplastikave me nanopjesëzat tona magnetike, ne i shndërrojmë ato në materiale funksionale, duke e kthyer një mbetje ndotëse në një lëndë të parë të re, në kuadër të një qasjeje të ekonomisë rrethore”, përmbledh studiuesi.
Me fjalë të tjera, ata përdorin vetë mbetjen për të larguar ndotës të tjerë, duke i dhënë një jetë të dytë diçkaje që normalisht do të përfundonte në kosh.
Procesi përdor shumë pak energji, sepse ngrohja magnetike vepron lokalisht, drejtpërdrejt në sipërfaqen e nanopjesëzave, pa qenë nevoja të ngrohet i gjithë uji.
Dhe teknologjia i reziston përdorimit: pas pesë cikleve, nanolulët ruajtën 88% të kapacitetit të tyre për dekontaminim dhe çliruan në ujë më pak se 0.82% të hekurit që përmbanin në fillim, duke konfirmuar se janë të qëndrueshme, të ripërdorshme dhe të sigurta.
Ekipi i ICMM-CSIC tani po e orienton vëmendjen te trajtimi i avancuar i ujit, si fusha e radhës ku do të aplikohet kjo teknologji.
