Mumja e një gruaje elitare egjiptiane, e varrosur më shumë se tre mijëvjeçarë më parë, ende duket duke bërtitur, me gojën hapur të ngrirë nën fasha liri. Shkencëtarët që e rishqyrtuan së fundmi me teknika moderne të imazherisë besojnë se përgjigjja nuk qëndron në një gabim gjatë mumifikimit, por në një reagim të rrallë dhe të pakuptuar muskulor që mund të ndodhë në momentin e saktë të vdekjes.
Mumja, e njohur si “Gruaja që bërtet”, u zbulua në vitin 1935 në Tebë dhe u varros pranë varrit të Senmutit, një arkitekt mbretëror që i shërbeu Mbretëreshës Hatshepsut gjatë dinastisë së 18-të të Egjiptit. Për dekada të tëra, shprehja e saj e shtrembëruar i atribuohej balsamimit të pakujdesshëm ose të keq. Megjithatë, kur studiuesit shqyrtuan më nga afër cilësinë e varrimit të saj, kjo teori filloi të binte poshtë.
Një funeral i denjë për elitën
Provat nuk e mbështesin teorinë se mumifikimi është bërë me nxitim ose pa kujdes. Sipas revistës “Popular Mechanics”, trupi i gruas, fashot prej liri dhe parukeja e saj luksoze ishin të mbuluara me temjan dhe rrëshirë dëllinje të importuar, materiale jashtëzakonisht të shtrenjta të rezervuara ekskluzivisht për varrimet e personave me status të lartë shoqëror.
Sipas të dhënave historike, temjani u soll nga mbretëria e Puntit, një rajon i njohur për eksportin e arit dhe rrëshirave aromatike, dhe arriti në Egjipt nëpërmjet njerëzve që punonin për vetë Hatshepsutin.
Përveç rrëshirave, parukeja e saj tregon gjithashtu kosto të larta dhe aftësi teknike superiore. Nuk ishte bërë nga qime njeriu, por nga fibra palme hurme, e lyer me një këna të rrallë të kuqërremtë dhe e spërkatur me një përzierje të imët kuarci, magnetiti dhe albiti.
E gjithë kjo tregon qartë se nuk bëhet fjalë për një funeral që u krye pa kujdes ose pa interes.
Vetëm një mister mbetet në lidhje me procesin e balsamimit: organet e brendshme të kësaj gruaje nuk u hoqën, nuk u thanë dhe nuk u vendosën në vazo kanopike, gjë që ishte praktikë e zakonshme në atë kohë. Për më tepër, në trup nuk u gjet asnjë prerje që të shpjegonte këtë mungesë të pazakontë.
Çfarë zbuluan skanerët?
Në vitin 2024, një radiologe e specializuar në mumie, Sahar Selim e Universitetit të Kajros, në bashkëpunim me Samia El-Mergani të Ministrisë Egjiptiane të Turizmit dhe Antikiteteve, ekzaminoi mumjen duke përdorur një sërë metodash jo-invazive.
Hulumtimi përfshinte gjithçka, nga rrezet X dhe tomografia e kompjuterizuar (CT) deri te mikroskopia elektronike skanuese, e cila kap detajet e sipërfaqes në rezolucion jashtëzakonisht të lartë. U përdorën gjithashtu spektroskopia infra e kuqe me transformim Furier (FTIR) dhe difraksioni i rrezeve X, dy teknika që mundësojnë analizën e strukturës molekulare dhe kristalore të materialit.
Megjithatë, edhe me përdorimin e të gjitha këtyre teknikave moderne, studiuesit nuk ishin në gjendje të përcaktonin shkakun e saktë të vdekjes së saj.
Një grua rreth 1.52 metra e gjatë, që ishte mesatarja për atë kohë, dhe ajo vdiq në moshën rreth 48 vjeç. Dhëmbët dhe nyjet e saj tashmë po tregonin shenja të konsumimit.
Krahët e saj ishin anash në vend që të kryqëzoheshin mbi gjoks – një pozë që ishte e rezervuar vetëm për anëtarët e familjes mbretërore. Skanerët konfirmuan kështu se, megjithëse funerali i saj ishte jashtëzakonisht i madh, ajo nuk kishte lindur në vetë familjen mbretërore.
Një vdekje e dhimbshme e ruajtur për 3,000 vjet
Studiuesit tani besojnë se shprehja e saj e fytyrës ka shumë të ngjarë të jetë rezultat i një “spazme kadavrike”, një fenomen i rrallë në të cilin disa muskuj “bllokohen” në momentin e vdekjes, zakonisht si rezultat i dhimbjes ekstreme ose panikut.
Ndryshe nga rigor mortis, i cili ndodh gradualisht dhe shkakton ngurtësimin e të gjithë trupit, rigor mortis prek vetëm grupe të caktuara muskujsh dhe ndodh brenda sekondave.
Në studimin, të botuar në revistën shkencore Frontiers in Medicine, studiuesit shkruan:
“Shprehja ulëritës e fytyrës së mumjes mund të interpretohet si rezultat i një spazme, duke treguar se gruaja vdiq duke bërtitur në agoni ose dhimbje të pabesueshme” .
Se çfarë e shkaktoi saktësisht atë moment të fundit vuajtjeje do të mbetet përgjithmonë e panjohur. Ndër skenarët e mundshëm janë një atak në zemër, një goditje në tru, një aneurizëm i këputur apo edhe një pickim gjarpri helmues. Megjithatë, hetuesit nuk gjetën asnjë shenjë kafshimi në trup.
