Në Ballkan, rivënia e kufijve ju shërben politikanëve, jo qytetarëve.
Kështu nis një qëndrim, i opinionistit, Eric Gordy në Foreignaffairs.com, për dialogun në mes të Kosovës dhe Serbisë.
Në gusht, liderët politikë në Kosovë dhe Serbi kanë propozuar zgjidhjen e tensioneve të gjata duke bërë shkëmbim territoresh:
Komunat në veri të Kosovës me shumicë serbe të kalonin nën administrimin e Beogradit, derisa komunat me shumicë shqiptare në jug të Serbisë nën administrimin e Prishtinës. Politikanë dhe specialistë e peshuan atë që mbeti si nocion i turbullt në muajin e kaluar.
Duket se askush nuk e ka cilësuar idenë si brilante dhe në përgjithësi përgjigjet renditeshin nga prishja e qejfit deri në tronditje. Asnjëra anë në debat nuk e ka llogaritur atë që duhej të ishte pyetja kryesore:
Sa ndryshimet e propozuara prekin jetët e atyre që jetojnë në zonat që po diskutohen?
Mospërfshirja në shqyrtim e saj reflekton një prezumim të rrezikshëm të atyre që kanë folur për këto propozime:
Që dëshira bazike e serbëve dhe shqiptarëve është më pak se bashkimi me bashkëkombësit e tyre. Ky aludim bjen në skemat fondamentale të Ballkanit dhe nacionalizmave të tjera. Nëse një narrativë e tillë do të pranohet nga të gjithë, pranuesit të jenë të kujdesshëm.
Pothuajse ka zgjidhje të tjera të mosmarrëveshjeve në mes të Prishtinës dhe Beogradit, duke përfshirë elemente që nuk kanë hyrë në diskutim: siguria e mirëqenies së qytetarëve, rritja e sigurisë dhe lirisë dhe ndërtimi i marrëdhënieve të besueshme në mes të komuniteteve. Këto qasje alternative mund të mos jenë aq tërheqëse për një rregullim të shpejtë hartografik, por që premtojnë më shumë stabilitet të qëndrueshëm.
Kufijtë për kë?
Një arsye që shkëmbimi i territoreve është bërë fokus dhe duket se ajo ju shërben interesave personale dhe qëllimeve politike të tre aktorëve në çështje: Presidentit të Kosovës, Hashim Thaçi, presidentit të Serbisë, Aleksandër Vuçiq dhe Shefes për Politikë të Jashtme të BE-së, Federica Mogherini.
