Kishat në landin gjerman Saksonia-Anhalt kanë nisur të zhvendosin emigrantët që strehohen në kishat për mbrojtje nga dëbimi, duke i dërguar në rajone të tjera të Gjermanisë. Ky vendim lidhet me frikën nga një qeverisje e mundshme e partisë së ekstremit të djathtë AfD, e cila ka deklaruar se nuk do ta njohë më të drejtën e azilit në kisha.
Lëvizja ishte planifikuar prej kohësh, por ishte mbajtur e fshehtë për të shmangur shqetësimet. Situata u bë më urgjente pas rezultatit të fortë të AfD-së në zgjedhjet në Saksonia-Anhalt.
Stephan Reichel, drejtues i organizatës Matteo, tha se po merret me rastin e një emigranti sirian që rrezikon të dëbohet drejt Bullgarisë dhe që kishte gjetur strehim në një dioqezë të landit. Emigranti do të transferohet në Saksoni, ku nuk pritet të përballet me të njëjtin rrezik.
Në Gjermani, i ashtuquajturi “azil kishtar” nuk është i përcaktuar në ligj, por mbështetet në një traditë të vjetër dhe marrëveshje joformale mes kishave dhe autoriteteve. Kjo praktikë u jep emigrantëve kohë për të shmangur dëbimin dhe për të shqyrtuar mundësitë e tyre ligjore për të qëndruar në vend.
Peshkopi Friedrich Kramer tha se azili kishtar në Saksonia-Anhalt do të zhvendoset në rajone të tjera, pasi ekziston frika se policia mund të hyjë në kisha për të marrë emigrantët. Sipas tij, azili kishtar është një “hapësirë njerëzore” dhe një traditë që është respektuar prej shekujsh.
AfD ka deklaruar se synon të kufizojë ndjeshëm emigracionin dhe të ndryshojë politikat e azilit. Pas fitores së partisë në zgjedhjet e landit, kryepeshkopi katolik Reinhard Marx e cilësoi rezultatin si “të tmerrshëm dhe dëshpërues”, duke bërë thirrje për mbrojtjen e demokracisë, lirisë dhe shtetit të së drejtës.
Edhe deklaratat e drejtuesve të AfD-së për të ashtuquajturën “remigrim”, pra kthimin e emigrantëve në vendet e tyre, kanë shkaktuar reagime të forta. Lideri i partisë në Saksonia-Anhalt, Ulrich Siegmund, ka lidhur nevojën për armatim me planet për dëbimin e emigrantëve.
Këto deklarata kanë shkaktuar shqetësim te kishat dhe organizatat që mbrojnë emigrantët, të cilat paralajmërojnë se një politikë e tillë mund të rrezikojë një traditë të gjatë të mbrojtjes së njerëzve që përballen me dëbimin.
