“Çelësi që hap zemrat nuk është prej hekuri, por prej dëgjimit, respektit dhe së vërtetës. Ai nuk i hap me forcë drynat: pret momentin e duhur, rrotullohet ngadalë dhe lejon të hyjë besimi. Çdo zemër, në thelb, hapet vetëm përballë atij që di të trokasë me butësi”.
Vepra “Çelësat” e Alfred Milot tregon një histori mundimi dhe ringritjeje.
Milot e ka shndërruar këtë simbol në një metaforë të rrugëtimit njerëzor: në veprat e tij çelësi shfaqet shpesh i shtrembër, i përkulur, i përdredhur, i shënuar nga pengesat që i ka sjellë jeta.
Ajo e Cervinarës, vendi ku ai u rrit (në Itali) duke punuar në punishtet e një zdrukthtari dhe një farkëtari, mbart edhe një mesazh të ndritshëm. Falë takimit me familjen Bianco, e cila i njohu talentin dhe e mbështeti në studime deri në diplomimin në Akademinë e Arteve të Bukura “Brera”, vuajtja u shndërrua në mundësi.
Kështu, ai çelës nuk hap vetëm dyer: hap shpresën. Ai largon të keqen dhe bëhet himn i gëzimit dhe dashurisë vëllazërore.
Skulpturat e mëdha prej çeliku Corten fitojnë lehtësi, sfidojnë ligjet e gravitetit dhe shtrihen në rrugë e sheshe, në Itali dhe jashtë saj. Ato janë monumente që tregojnë një drejtim, sepse çelësi që hap zemrat nuk përkul askënd: ai orienton, bashkon dhe mëson se edhe nga plagët mund të lindë e ardhmja.
Miloti paraqet në Bienalen e Artit të Venecias një mesazh të veçantë: çelësa të shërbyer në pjata porcelani. Mesazhi është i qartë dhe provokues: Jo më çelësa! Artisti pyet: A nuk mjaftojnë luftërat, dhuna, padrejtësitë, shfrytëzimi i burimeve të planetit dhe ndotja?
Dhe ja ku janë, çelësat e fundit të lakmisë, të vendosur mbi një tryezë që nuk duhet të shtrohet më kurrë.
Ky mesazh i fuqishëm gjen vend në pavijonin e Guinesë Ekuatoriale, një nga vendet më të vogla në botë.
Ngjyrat e zgjedhura nga artisti sjellin frymën e pyjeve të gjelbra të paprekura: blu qielli, blu uji, të verdha dhe të kuqe lulesh, dekorime tribale, drita të gjalla që bien në kontrast me shtrembërimet e atyre çelësave të deformuar nga egoizmi dhe lakmia.
Kështu Alfred Milot, lëshon njëkohësisht një paralajmërim dhe një thirrje: mos harroni atë që na është dhënë dhe ndryshoni drejtim para se të jetë vonë për ta korrigjuar rrugën.
