Je suis Michael & Anna
Nuk premë askënd në besë, çdo pyll, ka “derrat” e tij
Nga Flogert Muça/
Ngjarja e rëndë e ndodhur në Dukagjin ku Michael & Anna, dy turistë çekë u vranë nga plumbi i çmendurisë pa gjak, ka ngjallur natyrisht reagimin e miqve të viktimave. Ç’është e vërteta, reagimi është sa i ndjerë nga miqtë e viktimave, aq edhe i vështirë për tu kapërdirë nga të gjithë ne. Miqtë e Michael dhe Anna, që tani nuk janë më pasi dora e paskurpullt jua mori jetën, shkruajnë se ata e mbajtën fjalën e tyre për të vizituar Shqipërinë, por shqiptarët i prenë në besë.
Duhet mirëkuptuar dhimbja e tyre dhe fjalët në dhimbje e sipër, por ju duhet thënë edhe një e vërtetë e madhe sa vetë e vërteta e vdekjes së miqve të tyre. Ju duhet thënë që JO, shqiptarët nuk i kanë prerë dhe nuk presin kurrë në besë, pasi të gjithë njëzëri sot thanë “Je suis Michael & Anna”, pra “Unë jam Michael & Ana”. Natyrisht duke dënuar rëndë krimin e atyre që nuk kanë gjak, shqiptarët me epitete nga më të ndryshmet etiketuan vrasësin, pa e parë atë si shqiptar që vrau, por duke i konsideruar atë si të papranueshëm për shoqërinë shqiptare. Rrjetet sociale zienin nga mllefi ndaj atij që vrau dhe u solidarizuan me familjet e të ndjerëve.
Ne, populli shqiptar, përpara se të plogështohemi duhet të reflektojmë. Sot, Michael dhe Anna mund të ishte secili prej nesh, siç secili prej nesh mund të ishte edhe sot dëshmori i kombit, Ibrahim Basha, i cili për të mbrojtur një popull, sakrifikoi jetën.
Sot, nuk u vranë dy të huaj çekë, por tentoi të vritej një traditë shekullore, mikpritja shqiptare. Ne, nuk duhet dhe nuk do ta lejojmë të na e vrasin.
Ne jemi populli që thamë “Je suis Charlie”, jemi populli që thamë “Je Suis Ibrahim Basha”, jemi populli që sot themi “Je suis Michael & Anna”.
Nuk është justifikim për krimin që ndodhi në vendin tonë, por është thirrje pro jetës që shqiptarët megjithë gjaknxehtësinë e tyre, e besojnë, e duan.
Por gjithësesi, shqiptarët dhe pse bashkohen me dhimbjen e humbjes së Michael & Anna ( nuk mund dhe nuk duhet t’i etiketojmë si “2 turistët çekë”, është fyese për ta ), sërisht përtej dhimbjes në debat e sipër tentojnë të stisin fajtorë.
Po, fajtorë do të jemi ne, të gjithë bashkë, vrasës do të jemi ne, të gjithë bashkë, në rast se lejojmë vrasësit që të shkatërrojnë traditën tonë, bashkimin tonë përballë të ligës që merr jetë. Faji do të jetë i secilit që nuk do të bashkohet nën idenë se vetëm të gjithë bashkë mund ta ruajmë siç na e trashëguan mikpritjen shqiptare.
Jeta e mbyllur para kohe dhe krejt padrejtësisht e Michele & Anna nga ligësia e vrasësit, na ka mbërthyer për gjoksi të gjithëve. Këtë e thanë sot të gjithë shqiptarët, e urojmë që politika mos e trajtojë si faj të njërës apo tjetrës palë.
Policia e Shtetit e para dhe të gjtihë ne bashkë me të, duhet të japim mesazhin e madh të bashkimit, jo vetëm për t’i thënë popullit çek dhe mbraë botës se “Nuk ju premë në besë”, por më së shumti për të treguar anën tonë më të mirë. Ne duhet të jemi bashkë sot, për të parandaluar çdo tragjedi nesër. Plumbi që mori jetën e Michele & Anna, ishte dhe një herë fatkeqësia që duhet kthyer në flamur bashkimi kundër krimit, i cili as ka lindur në Shqipëri, e as nuk kryhet vetëm ketu.
“Je suis Michele & Anna” ishte thirrja jonë sot, e cila duhet të hedhë poshtë krimin me dashuri dhe mikpritje, me solidarizim e bashkim, të gjithë helmin mediatik që do përpiqet të hedhë fshehurazi cilido individ që nuk na ka përzemër ose cilido vend na sheh si konkurent turistik.
