Trembëdhjetë. Katërmbëdhjetë. Pesëmbëdhjetë vjeç. Një mëngjes të hëne, ndërkohë që të gjitha shkollat e Tiranës ishin të hapura, fëmijë të këtyre moshave u shfaqën përpara Kryeministrisë në një numër që gazetarët e kësaj redaksie nuk e kishin parë në asnjërën prej ditëve të javës së kaluar. Dje ishin disa. Sot janë shumë. Dhe nuk kanë ardhur me uniformat e shkollës. Kanë ardhur me helmeta, syze mbrojtëse, doreza, kundërgaze dhe mushama, të gjitha të reja, të cilat ua shpërndajnë të rriturit në shesh.
Njëra prej këtyre të rriturve madje e ka filmuar veten e veshur ashtu.
Arvina Lleshi, një prej folëseve të tribunës së protestës që prej verës, e arrestuar një herë dhe e rikthyer në protestë të nesërmen, një grua që deklaron publikisht se është e papunë, doli drejtpërdrejt në rrjetet sociale teksa pajiste fëmijët me mjete mbrojtëse për përballje me policinë.
Ajo nuk e uli zërin. Nuk pa përreth me shqetësim. Përkundrazi, mburrej. U fliste ndjekësve të saj me natyrshmërinë e një tregtari që reklamon mallin e vet. Vetëm se këtë herë, «malli» ishin trupat e fëmijëve që po përgatiteshin për gazin lotsjellës dhe shkopinjtë e gomës.
Ky është abuzim me fëmijët. Një i rritur që nxjerr nga shkolla një trembëdhjetëvjeçar, i vendos në fytyrë një maskë kundërgazi dhe e drejton përballë kordonit të policisë, po abuzon me atë fëmijë. Po përdor një të mitur që nuk është në gjendje të japë një pëlqim të informuar për rrezikun që i kanoset, për një qëllim që ai nuk e kupton plotësisht dhe që, po t’i kuptonte pasojat, mund të mos e zgjidhte kurrë.
Pikërisht për situata të tilla ekziston legjislacioni shqiptar për të drejtat dhe mbrojtjen e fëmijës. Ai nuk pushon së zbatuari vetëm sepse një i rritur pretendon se po lufton për një kauzë.
Por pjesa më e rëndë e gjithë kësaj historie është qëllimi.
Askush nuk i vendos një djali maskë kundërgazi nëse nuk pret që ai të përballet me gazin lotsjellës. Askush nuk i vendos një vajze helmetë nëse nuk e ka përfytyruar mundësinë që diçka ta godasë në kokë.
Njerëzit që po shpërndajnë këto pajisje e kanë parashikuar tashmë mundësinë që një fëmijë të lëndohet. E kanë përllogaritur koston. Dhe kanë arritur në përfundimin se, nëse një shkop policie godet një pesëmbëdhjetëvjeçar, kjo do të ishte fitorja e tyre. Sepse ajo fotografi do të mjaftonte për t’ia shkatërruar qeverisë gjithë javën politike, diçka që nuk kanë arritur ta bëjnë me asnjë nga përpjekjet e deritanishme.
Ata duan gjak. Dhe kanë llogaritur se gjaku i një fëmije ka vlerën më të madhe politike. Kjo është arsyeja pse fëmijët u shfaqën sot, pas gjashtë ditësh gjatë të cilave të rriturit nuk arritën të prodhonin pamjen që kërkonin.
Të martën e kaluar, organizatorët shpikën histori për studentë të intubuar. Thashethemet u rrëzuan. Këtë të hënë, ata nuk po mjaftohen më me shpikjen e viktimave të reja në moshë. Kanë nisur t’i prodhojnë ato.
Një pesëmbëdhjetëvjeçar, i pajisur si për përballje me forcat e rendit dhe i vendosur përpara kordonit policor, është një mburojë njerëzore. Është zgjedhur pikërisht sepse pamja e tij bën efekt në kamera dhe sepse policia nuk mund ta largojë pa rrezikuar të prodhojë imazhin që u nevojitet organizatorëve.
Kush po paguan për gjithë këtë? Dhe pyetja nuk është thjesht kush po paguan maskat kundërgaz. Pyetja është kush po financon qëllimin për të cilin ato po përdoren. Dikush në këtë qytet ka vendosur se hapi i radhës i planit të tij politik duhet të jetë pamja e një fëmije tiranas, me fytyrën e gjakosur, në transmetim të drejtpërdrejtë televiziv. Dhe ka paguar për pajisjet që do ta vendosin atë fëmijë përpara kamerave.
Mjafton të shumëzosh koston e pajisjeve me numrin e fëmijëve që ndodheshin në shesh këtë mëngjes. Shto këtu të rriturit që mbanin të njëjtat modele. Vëre se të gjitha këto pajisje janë shfaqur në sasi të konsiderueshme, pikërisht në një ditë shkolle.
Kjo nuk duket si rastësi. Kjo ngjan me një porosi të organizuar dhe një faturë të paguar. Një aktiviste e papunë nuk e financon një operacion të tillë. Ajo thjesht shpërndan pajisjet. Pas saj duhet kërkuar financuesi. Ai që ka parë një zë në buxhet dhe ka përfytyruar një pesëmbëdhjetëvjeçar me fytyrën e gjakosur në edicionin qendror të lajmeve. Ai që ka miratuar shpenzimin, që më pas ajo pamje t’u shitet, brenda së njëjtës orë, ambasadave, zëdhënësve në Bruksel dhe korrespondentëve të huaj si dëshmi e një shteti brutal.
Dhe financuesi mund të gjendet. Dogana ka regjistrat e importeve. Pajisjet kanë marka dhe furnitorë. Sheshi monitorohet nga kamera në çdo cep. Prokurorët, të cilët kanë kaluar gjithë javën duke numëruar të rriturit e arrestuar, kanë përpara një nga rastet më të qarta për t’u hetuar.
Gjithçka ka ndodhur në mes të ditës. Ka pamje filmike. Ka një të rritur të identifikuar. Ka të mitur. Hetimi duhet të nisë sot dhe pastaj janë ambasadat.
Po ato ambasada që nxjerrin deklarata kur pritet një pemë në një bulevard të Tiranës. Që reagojnë brenda orës për një emërim në gjykatë, shkarkimin e një gazetari apo masën e sigurisë ndaj një kryebashkiaku. Që gjetën kohë këtë javë për t’i kërkuar Policisë shqiptare vetëpërmbajtje.
Prej ditësh, ato kanë pasur mundësinë të shohin në transmetime të drejtpërdrejta fëmijë që pajisen me maska kundërgaz. Por nuk kanë nxjerrë as edhe një fjali për të drejtat e fëmijëve, atë shprehje që në rrethana të tjera e përdorin pothuajse në çdo deklaratë.
Një heshtje e tillë, përballë diçkaje kaq të dukshme, nuk mund të justifikohet thjesht si maturi diplomatike.
Misionet diplomatike që flasin për gjithçka, por heshtin pikërisht për këtë çështje, kanë bërë një zgjedhje. Dhe kjo zgjedhje, sipas kësaj redaksie, i vendos moralisht në të njëjtën anë me të rriturit që po pajisin fëmijët në shesh.
Bashkëfajësi. Kjo është fjala që përdor kjo redaksi. Dhe argumenti i saj mbështetet në atë që ka ndodhur gjatë këtyre gjashtë ditëve: qindra orë transmetime të drejtpërdrejta dhe asnjë deklaratë për këtë çështje.
Ambasadat që dinë të kërkojnë llogari se kush ka paguar një lobist, nuk kanë pyetur se kush ka paguar një maskë kundërgaz për një fëmijë.
Fëmijët do të jenë sërish nesër në atë shesh, nëse dikush në këtë shtet nuk vendos të ndërhyjë për t’i mbrojtur.
Dikush tashmë ka paguar që ata të jenë aty.
Kjo redaksi do të vazhdojë t’i numërojë. Dhe do të raportojë edhe për ata që zgjodhën të kthenin kokën nga ana tjetër.
Marrë nga Tirana Examiner
