Nga Ylli Pata
Megjithatë, duhet thënë kjo ngjarje e rëndë nuk erdhi rastësisht, edhe pse në realitet pekspertë të tbliku shqiptar në shumicën dërmuese të tij ka një marrëdhënie miqësore me hebrenjtë dhe qytetarët e Izraelit, të cilët ka kohë që janë të pranishëm si turistë, apo edhe si investitorë apo profesionistë të lirë si mjekë, artistë, apo edhe ekspertë të teknologjisë së informacionit.
Gjatë regjimit të Enver Hoxhës, ka pasur një politikë të qartë dhe konstante kundra Izraelit, që në atë kohë konsiderohej si “shtet sionist”. Por, megjithë këtë frymë të qartë, edhe regjimi komunist nuk ka pasur asnjëherë një frymë antisemite në propagandën e tij kundra Izraelit. Po të krahasosh propagandën e vendeve komuniste arabe të kohës si Egjipti i Naserit, Libia e Gedafit, Siria e Hafez al-Assad, apo edhe Iraku i Sadam Husseinit, pa përmendur Iranin e Ajatollah Khomeinit, diferenca është shumë e qartë. Të gjithë këto vende, të cilët jo vetëm nuk e njohin Izraelin, por duan ta zhdukin nga faqja e dheut këtë shtet dhe banorët e tij, kanë një gjuhë të egër antisemite, gjuhë që nuk është thjesht ideologjike apo e shekullit të 20. Apo një rimarrje të Vëllazërisë Muslimane që themeloi Islamin politik pas rrëzimit të Perandorisë Osmane.
Antisemitizmi, është një traditë e pandarë e marrëdhënieve të hershme dhe të botës politike muslimane.
Kjo frymë, kjo gjuhë, ky diskurs erdhi në botën shqiptare; në Kosovë e Maqedoninë e Veriut si fillim, e më pas në Shqipëri, në vitet 90 të shekullit 20. Hebrenjtë me shqiptarët, jo vetëm në trevat shqiptare, por edhe në më gjerë në Ballkan, kanë pasur një marrëdhënie perfekte. Selaniku, që është qyteti më kosmopolit i Ballkanit deri në fillimin e Luftës së Dytë Botërore, ku hebrejtë e shqiptarët kanë pasur një marrëdhënie të afërt dhe të rëndësishme në komunitet. Muslimanët, qoftë edhe më praktikantë e konservatorë në Shqipëri nuk kanë pasur një relacion problematik me hebrenjtë, të cilët në shoqërinë shqiptare kanë qenë të pranishëm vazhdimisht në histori.
Por pas vitit 90, organizatat nga vendet arabe financuan infiltimin e një gjuhe antisemite. Natyrisht jo në komunitet, por në publik. Nisi në mjedise fetare, media, duke u kthyer më pas në një fenomen dominant, sa mund të thuhet hapur se ka disa vite që televizionet më të mëdha të vendit e kanë kthyer antisemitizmin në një rend të ditës.
Termi pezhorativ “çifut” i përdorur gjatë komunizmit, por që u hoq pas viteve 90 si diskriminues ka fituar të drejtën e qytetarisë nga Alfred Cako dhe emra të tjerë që kanë zërin e parë në emisionet televizive.
Ky diskurs, pas masakrës së tmerrshme të 7 tetorit 2023 erdhi e u shtua si një agjendë politike. E ardhur kallëp nga Turqia e Erdoganit. Mediat e financuara dhe analistët që janë në listën e pagave të organizatave të mbështetura nga Turqia janë kthyer prej kohësh në agjitpropë të antisemitizmit. Të cilin e fshehin me termin “antisionizëm”.
Të lexosh prej kohësh këto media, shikon jo vetëm një gjuhë të ashpër ndaj qeverisë të Benjamin Netanjahut apo establishmentit të Izraelit, por edhe ndaj hebrenjve. Gjuhë që duket qartë si impportin i diskursit që vjen nga propaganda e qarqeve të Erdoganit në Turqi, por edhe islamit politik që ka si rrënjë Vëllazërinë Muslimane, si dhe shtetin klerikal të Ajatollahëve.
Antisemitizmi apo antisionizmi, është një axhendë politike edhe në Europë, kryesisht te parti të ekstremit të majtë apo të djathtë, e vërtetuar se ka financime me miliarda nga vendet e Gjirit. Katargate e zbuluar në Parlamentin Europian nuk ishte vetëm një kapitull i vogël, ku në Shqipëri ka faqet e saj të kësaj propagande.
E cila nuk është një agjendë që vjen nga shtëpitë klerikale në mënyrë të natyrshme, por si axhendë politike e jashtme.
Mjafton të shikohet konferenca e shtypit e Erdoganit me Edi Ramën kur u inagurua xhamia e madhe në Tiranë, për të parë se gjithçka ndryshoi një ditë më pas. Ku të gjithë përfaqësuesit e islamit politik që kishin qenë përkrahës të Edi Ramës, ju vërvitën sa hap e mbyll sytë.
Pra, incidenti në ambasadën e Izraelit, edhe pse ishte shumë i rëndë, ka një sfond shuumë të qartë dhe permanent. Mjafton të shikohet gjuha e përdorur në rrjetet sociale të faqes së ambasadës së Izraelit në Tiranë, ku gjuha toksike e bullizmi i ngjan vetëm gjuhës së njëjtë që ndodhi në faqet e ambasadës së SHBA kur Sali Berisha u shpall Non Grata. Mjafton të shikosh adresat dhe orientimin e llogarive që përdorin këtë gjuhë, për të parë se nuk kemi të bëjmë me një mjedis antisemit nga shqiptarët, por me një axhendë politike që kërkon të zërë rrënjë. Por që fatmirësisht nuk po gjen e nuk do të gjejë terren.
