Vrima e ozonit mbi Antarktidë është zgjeruar ndjeshëm në fillim të shtatorit, duke arritur një sipërfaqe prej rreth 25 milionë kilometra katrorë.
Sipas Shërbimit të Monitorimit të Atmosferës Copernicus, kjo sipërfaqe është rreth 5 milionë kilometra katrorë më e madhe se mesatarja e regjistruar për këtë periudhë.
Sipas të dhënave të publikuara nga Copernicus, zhvillimi i vrimës së ozonit kishte ndjekur një ritëm të zakonshëm që nga gjysma e dytë e gushtit, në përputhje me modelet e vërejtura gjatë 46 viteve të fundit.
Megjithatë, në gjysmën e parë të shtatorit u regjistrua një zgjerim i konsiderueshëm dhe parashikimet tregojnë se zona mund të rritet edhe më tej gjatë mesit të muajit.
Ekspertët e Copernicus e lidhin këtë zhvillim të shpejtë me një ulje të papritur të temperaturave minimale në një lartësi prej rreth 20 kilometrash mbi Polin e Jugut.
Temperaturat shumë të ulëta favorizojnë krijimin e reve stratosferike polare, të cilat luajnë rol në proceset kimike që çojnë në shkatërrimin e ozonit.
Gjatë pranverës në Hemisferën Jugore, veçanërisht nga gushti deri në nëntor, prania e dritës së diellit aktivizon halogjenet në këto re dhe përshpejton procesin e humbjes së ozonit.
Megjithëse sipërfaqja e vrimës është rritur shpejt, tregues të tjerë të rëndësishëm, si niveli minimal i ozonit brenda zonës së prekur dhe mungesa totale e ozonit, kanë mbetur pranë vlerave mesatare historike.
Shtresa e ozonit ka një rol thelbësor në mbrojtjen e Tokës, pasi filtron pjesën më të madhe të rrezatimit të dëmshëm ultravjollcë që vjen nga Dielli. Hollimi i saj gjatë dekadave të fundit është lidhur kryesisht me substanca të emetuara nga aktiviteti njerëzor.
Fenomeni është veçanërisht i theksuar mbi Antarktidë për shkak të vorbullës polare dhe qarkullimit të erërave në stratosferë, të cilat krijojnë dhe ruajnë kushte shumë të ftohta që favorizojnë proceset e varfërimit të ozonit.
Vrima e ozonit shfaqet zakonisht mbi Antarktidë gjatë pranverës së Hemisferës Jugore dhe ndryshon në madhësi dhe formë gjatë muajve në vijim, në varësi të kushteve atmosferike.
Rekordi për vrimën më të madhe të ozonit mbi Antarktidë është regjistruar në vitin 2006, kur ajo arriti një sipërfaqe prej rreth 29.6 milionë kilometra katrorë, sipas të dhënave të Copernicus.
