Dy muaj pasi Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli ndërmorën një sulm të përbashkët të befasishëm ndaj Iranit, situata mbetet e bllokuar dhe pa një zgjidhje të qartë në horizont.
Negociatat mes palëve kanë ngecur, ndërsa tensionet në Ngushticën e Hormuzit vazhdojnë të tronditin furnizimin global me energji. E ardhmja e programit bërthamor iranian mbetet ende e pazgjidhur, duke e bërë krizën edhe më të ndërlikuar.
Katari ka paralajmëruar për rrezikun e një “konflikti të ngrirë”, ku përplasja nuk përfundon plotësisht, por vazhdon në formë tensionesh të vazhdueshme dhe shpërthimesh të herëpashershme dhune. Në këtë skenar, Ngushtica e Hormuzit përdoret si mjet presioni strategjik nga të dyja palët.
Analistët sugjerojnë se, në mungesë të një marrëveshjeje përfundimtare që do t’u lejonte të dyja palëve të shpallnin fitore, një konflikt me intensitet të ulët mund të jetë zgjidhja më e mundshme. Ky do të përfshinte sulme të herëpashershme dhe tensione të vazhdueshme, por pa një luftë të plotë — një situatë që do të zgjaste pa afat dhe do të mbante rajonin në pasiguri.
Megjithatë, kostoja e një konflikti të tillë është shumë e lartë. Ekspertët theksojnë se as Irani nuk mund të përballojë një bllokadë të gjatë të porteve të tij, dhe as SHBA-të nuk mund të mbajë një presion të tillë për një kohë të pacaktuar. Vetëm në muajin e parë të luftës, SHBA-të kanë shpenzuar dhjetëra miliarda dollarë, ndërsa një operacion i madh tokësor do të ishte jashtëzakonisht më i kushtueshëm.
Nga ana tjetër, Irani ka përdorur ndikimin e tij mbi Ngushticën e Hormuzit për të ushtruar presion ekonomik global. Kjo ka ndikuar edhe në SHBA, ku çmimet e karburantit janë rritur ndjeshëm, duke krijuar presion politik për administratën amerikane, veçanërisht në prag të zgjedhjeve.
Konflikti ka shkaktuar gjithashtu dëme të mëdha në rajon, duke goditur infrastrukturën energjetike dhe duke vënë në provë marrëdhëniet mes SHBA-ve dhe aleatëve të saj në Gjirin Persik. Në të njëjtën kohë, ekonomia iraniane po përballet me vështirësi serioze, përfshirë ndërprerje në furnizimin me ushqime dhe rritje të pasigurisë ushqimore.
Ekspertët paralajmërojnë se një konflikt i zgjatur mund të mos jetë i qëndrueshëm në afat të gjatë. Ndërsa SHBA-të mbështeten në presion ekonomik dhe sulme ajrore të kufizuara, Irani po luan me durimin strategjik, duke shpresuar se kundërshtari nuk do të përshkallëzojë më tej situatën.
Disa analistë krahasojnë situatën me strategjinë e quajtur “kositja e barit”, ku ndërhyrjet ushtarake ndodhin herë pas here për të mbajtur kundërshtarin nën kontroll, pa arritur një zgjidhje përfundimtare. Megjithatë, përdorimi i kësaj strategjie ndaj një shteti si Irani, me kapacitete të avancuara raketore dhe dronësh, konsiderohet shumë më i rrezikshëm.
Shumë ekspertë janë skeptikë se bombardimet dhe presioni ushtarak mund ta detyrojnë Iranin të ndryshojë qëndrimin e tij strategjik. Ata paralajmërojnë se një konflikt i tillë rrezikon të mbetet i hapur për një kohë të gjatë, duke destabilizuar rajonin dhe duke ndikuar në ekonominë globale.
