Nga Altin Ketro
Nëse do të masësh fuqinë politike të një lideri që ka udhëhequr një vend, ajo vlerësohet më qartë në përballjen e tij të dytë elektorale. Fitorja e zgjedhjeve për herë të parë mund të ndodhë për shumë arsye e faktorë, qoftë për gabimet e atij që është në pushtet, qoftë për aftësitë e atij që konsiderohet sfidanti.
Kështu ndodhi me Sali Berishën në vitin 2005. Pavarësisht zullumeve të tij si President i Republikës, ku qershia mbi tortë mbetet ngritja e skemave piramidale që krijuan një mirëqenie të rreme e që më pas zhytën në mjerim e kaos një popull të tërë, ai arriti të rikthehej në pushtet, tashmë në rolin e kryeministrit, duke përfituar më së shumti nga një përçarje e fortë brenda kupolës socialiste. Kjo ishte ajo që i dha shtysën e fundit që i duhej për të provuar veten si kryeministër, rol të cilin, në fakt, e kishte ushtruar edhe gjatë viteve 1992-1997, pavarësisht se në letër ishte dikush tjetër.
Kureshtja ishte se si Sali Berisha do ta rikonfirmonte besimin e popullit pas një qeverisjeje katërvjeçare. Njësia matëse do të ishin zgjedhjet parlamentare të datës 28 qershor 2009.
Sali Berisha hynte në këto zgjedhje me tre bilance pozitive: lehtësimin e vizave me vendet e Bashkimit Europian (janar 2008), anëtarësimin në NATO (prill 2009) dhe inaugurimin e Rrugës së Kombit (qershor 2009). Në ato zgjedhje ai hyri me një koalicion prej 16 partish politike, ndërkohë që socialistët në opozitë kishin vetëm 5 parti në koalicion.
Por në zgjedhjet e vitit 2009, Sali Berisha nuk mori më shumë se 70 mandate si koalicion. Si përqindje, koalicioni i tij mori 46.92%, vetëm 1.58% më shumë sesa Partia Socialiste. Ishin zgjedhjet ku Berisha aplikoi edhe modelin “Ruzhdie”, ku votuan individë që ditën e zgjedhjeve nuk rezultonin fare në Shqipëri.
Ky ngërç solli një nga paradokset më të mëdha të pluralizmit. Sali Berisha u detyrua të fuste në qeveri Ilir Metën dhe LSI-në, forcën politike që e kishte goditur dhe anatemuar egërsisht përgjatë gjithë fushatës elektorale. Ky koalicion pragmatist, i ndërtuar mbi hallin e mbijetesës dhe jo mbi parimet, ishte dëshmia e parë e qartë se fuqia elektorale e Berishës kishte shteruar. Ai nuk qeveriste dot më i vetëm, por mbahej në pushtet përmes patericave politike.
Gjithsesi, e bëra këtë historik për të vënë në dukje një fakt. Ky lider, që në vitin 2009 ishte 65 vjeç, në kulmin e sukseseve të tij në aspektin ndërkombëtar dhe të një investimi madhor si Rruga e Kombit, i pasanksionuar fare nga Departamenti i Shtetit dhe nga Britania e Madhe, nuk arriti të siguronte dot shumicën qeverisëse me 71 mandate, si mundet që sot, në moshën 82-vjeçare, dhe nesër në vitin 2029, kur do të jetë 85 vjeç, të bëhet sërish kryeministër?!
Jo! Sali Berisha i ka mbyllur llogaritë me pushtetin që në vitin 2013, sepse refuzimi popullor ndaj tij kishte nisur të shfaqej që në vitin 2009 ku nuk u mandatua për herë të dytë si shumicë.
Është fyerje e madhe që të mos i njihet kjo meritë popullit shqiptar dhe t’i bëhet jehonë absurde një heqjeje të pjesshme të ndalimit të tij për të shkuar në SHBA, duke injoruar vendimmarrjen e sovranit prej tashmë 17 vitesh, dhe duke lidhur fatin e tij politik me sanksione apo vendime që marrin shtete të tjera, kushdo qofshin ato.
