Nga Ben Andoni
Çfarëdo aktiviteti që Lulëzim Basha do mund të zhvillojë pas fundit të Çadrës nuk do mund ta ngrejë më dot figurën e tij si faktor serioz politik. Fatkeqësisht megjithë qenësinë e disa tezave të mira që janë në mes të retorikës së tij agresive, ato i sfumon krejtësisht logjika institucionale, që artikulohet prej tij.
Partia Demokratike e vitit 2017 nuk mund të jetë kurrsesi Partia Demokratike e muajve të parë të vitit 1991. Që do të thotë se anashkalimi i të gjithë strukturave dhe shfrytëzimi i tyre thjesht për të mbajtur aksionin tranzitor të PD-së ka treguar se Partia Demokratike ka nevojë për një rimensionim. Lajm i mirë është që Basha ashtu si Berisha nuk i takojnë më kësaj kohe prej mbetjes tejet pas, kurse lajm i keq është se: Shqipëria nuk ka një opozitë konsekuente, atë që kemi nevojë përballë një qeverie bash arrogante.
Dhe, opozita nëse do të parashtronte besueshëm kërkesat dhe do merrte kohën e mjaftueshme për ndryshimet në Kodin Zgjedhor me siguri do të kishte numra konkurrues në zgjedhje, pasi qeveria Rama realisht ka treguar se ka një hendek të madh të asaj që thotë me atë që ka bërë. Megjithatë, reformat e kryeministrit Rama paçka xhelozisë kanë treguar se Shqipëria kishte nevojë për to. A kanë funksionuar ato? Këtu është momenti kur opozita mund të tregonte të gjithë bagazhin e vet, të cilën e zotëron, për t’i treguar popullit sesi ajo mund t’i bënte shumë më mirë, në këtë mandat të ri.
Por, Basha vendosi ta anashkalojë të gjithën këtë, duke iu drejtuar thjesht dhe shkurt pushtetit të vet. Në fakt, janë plot katër vjet kohë nga zgjedhjet e fundit, që ai fizikisht ka fjetur. Në momentet kur është dashur aksioni i tij ai ka munguar krejtësisht, kurse kalimi i të gjithë caqeve dhe artikulimet e egra kundër faktorit ndërkombëtar, në ditët e fundit, e kanë treguar si një lider, që nuk mund ta çojë larg makinën e PD-së.
Basha e kërkon mbështetjen në popull, fillimisht te militantët e vet, por ai vet është pa mbështetje, fillimisht nga strukturat e veta. Ato nuk mblidhen, kurse Kuvendi, organi Suprem i PD-së, nuk e ka mandatuar për këtë aksion, që ai e vesh me lloj-lloj atributesh të paqëna. Arsyeja e mosrespektimit të strukturës së PD-së është fare e thjeshtë: erdhi shumë më vonë se të tjerët në PD, që identifikohen me rrugën dhe mundimet e saj. Ndërkohë që mbështetja që kërkon me egërsi e tregon se është pa mbështetjen e duhur në parti. Këtë mund ta kundrosh më saktë në mbledhjet e grupit parlamentar në çadër. Shumë nga krerët e PD-së rrinë si mbi gjemba dhe të sjellë me zor, ditët e enjte.
Në të gjithë hullinë, në çadër, krah tij mbeten militantët më të frikshëm dhe më të zellshëm, mu ata që e kanë mjelë ekzekutivin e shkuar dhe që populli votoi masivisht kundër tyre. Idetë e reja, mu ato që solli dikur Berisha me KOP-in, mungojnë krejtësisht, kurse më e turpshmja është sesi artikulohen sot qëndrime për të bindur Ilir Metën, që të rikthehet. Dhe, s’mbaron këtu: Çka është më e keqja, Basha nuk e drejton dot një makineri si PD-ja, ku gjysma e saj është mësuar me pushtetin ndërsa gjysma tjetër kërkon ta gjejë gati.
Më pak fjalë, ka ardhur koha që kryetari i PD-së të heqë dorë nga vetëkënaqësia e pamotivuar dhe buzëqeshja e stisur dhe të arrijë “fitoren” e premtuar në të kundërt edhe ai ashtu si paraardhësi i tij Berisha duhet të marrë mbi supe përgjegjësitë dhe të largohet…
Por, që të largohet (nga çadra) tashti është vonë, sepse është larguar aq larg, sa asnjë hartë nuk e ndih të kthehet pas. I vetmi moment, që i ka mbetur është që t’i thotë vetes se çfarë do të bëjë me këtë frymë që ngriti me Çadrën dhe si do zbusë zhgënjimin që do pasojë. Ndoshta mund të arrijë një shtyrje zgjedhje, por jo besimin. Kjo e fundit nuk është më atribut që i shkon atij, të paktën në këto muaj të parë të vitit 2017. (Javanews)
