Trajneri serb i Bologna që po lufton me sëmundjen e rëndë: Jam në fund të tunelit, mund ta shoh diellin sërish

Sinisa është “Legjenda”. Mihajlovic e fitoi këtë çmim të “Gazzetta dello Sport” gjatë ceremonisë së laureimit të sportistëve më të mirë të vitit. Është ora 21:45 e së mërkurës, kur trajneri i Bologna ngjitet në skenën e “Grand Gala”. Me kapelë blu, xhaketë kadifeje të errët dhe shumë i emocionuar, ai ka vëmendje maksimale. Sapo shfaqet para të ftuarve, të gjithë ngrihen ë këmbë dhe i kushtojnë një duartrokitje të gjatë. Sinisa reagon me mirënjohje: “Shikoni se si më bëtë të ndjehem i emocionuar. Faleminderit shumë, ky është një çmim prestigjioz. Më nderon dhe jep kënaqësi. Ka pak rrezik, por ia vlen”.

Mihajlovic u mirëprit në skenë nga Andrea Di Caro, zëvendësdrejtor i “Gazzetta dello Sport”. Dhe udhëtimi i serbit nëpër kujtime fillon aty: “Tri momente të karrierës sime futbollistike? Unë them 4. I pari është topi prej lëkure, që ma bleu babai im. Mbaj mend se kam përdorur një krem për ta zbutur atë. Pastaj, këpucët e mia të para të sportit. Kujtoj me nostalgji edhe fitimin e Kupës Europiane me ish-Yllin e Kuq. Hyrja në historinë e futbollit sllav ishte diçka fantastike. Momenti i katërt? Kam pasur fatin t’i luaj të gjitha ndeshjet me Mancini. Unë e bëra atë të shënojë shumë gola”.

Po momentet më të mira si trajner? Mihajlovic përgjigjet: “Fillova ta bëj këtë punë falë Mancini. Një nga kënaqësitë më të mëdha ishte bërja trajner i kombëtares sime. Pastaj, kur shkova te Milani, Sampdoria, por edhe te Bologna. Sezonin e kaluar ne bëmë një gjysmë mrekulli”. Para 4 muaj e gjysmë, Mihajloviç zbuloi se vuante nga sëmundja e rëndë e leuçemisë. Një betejë, ku po tregohet sërish luftëtar, dhe është gati ta fitojë: “Tani mund ta shoh sërish diellin, jam në fund të tunelit”. Fjalët e para të tij janë ngushëlluese, pastaj vazhdon:

“Dashuria që mora nga të gjithë më ndihmoi. Nuk doja të bëhesha hero, isha i detyruar të përballesha me këtë problem. Nuk më pëlqen të tërhiqem, të dorëzohem. Vazhdova të bëj punën time, sepse isha ende gjallë. Mezi prisja të shikoja stërvitjen, “live” nga spitali. Ato ishin gjëra, që më mbanin gjallë. Por, mbi të gjitha, familja, gruaja ime, Arianna, fëmijët e mi. Tifozët, bota e futbollit, i kam pasur të gjithë si të afërm. I falënderoj të gjithë, sepse u ndjeva sikur isha në një familje të madhe. Prandaj u ndjeva i detyruar t’i bëj njerëzit të kuptojnë se nuk duhet të kemi frikë, por të luftojmë. Ju duhet t’i jepni vetes qëllime edhe në situate kaq të vështira. Arianna ishte me mua çdo ditë. Ajo flinte në një karrige”.

Miha, më pas ka marrë një mesazh-video nga nëna e tij, Viktorija: “Ajo më gatuan, tani duhet të bëjë që të fitoj pak peshë. Jam i lumtur që e kam. Babai im kishte kancer dhe nuk munda ta përqafoja për herë të fundit, së gjalli. Tani, kur pi ilaçet, mendoj se luftoj edhe për të”. Pastaj, surpriza e dytë e mbrëmjes për Mihajloviç. Është një mesazh-video nga vëllai, Drazen: “Sinisa, ne të duam. Përpiqemi të jemi në lartësinë tënde. Unë jam krenar për ty”. Befasisht, vëllai hyn në skenë për ta përqafuar Sinisa. Ky i fundit, menjëherë merr fjalën: “Vëlla, të jam shumë mirënjohës. Më ke telefonuar disa here, kur dëgjove për sëmundjen. Je interesuar te mjekët rregullisht. Kjo nuk është diçka që e bëjnë të gjithë. Ti tregove se më do vërtet”.