Tomor Alizoti si paradoks

Nga Edmond Arizaj

Flet gjithë mllef për gjysëmopingat, ndërkohë që lejon veten, krenar për origjinën për parardhësit dhe çfarë përfaqëson, të drejtohet pikërisht nga një gjysëmopingë, jo të maleve të jugut, por të veriut.

Përmend herë pas here dhe mirë bën viktimat e familjes së tij nga komunizmi, por harron a bën sikur harron se partia ku militon nuk bëri kurrë dekomunistifikimin dhe despiunizimin duke i sjellë vendit një dëm që s’mund ta llogarisë askush.

Përmend prona, pa bërë “mea culpa” në emër të të gjithë pronarëve që u çdinjitetëzuan nga ligji i partisë së tij 7501.

Përmend me mllef dhe vrer shtresën e përvuajtur të dikurshme të vendit, duke harruar se kjo politikë e ndjekur dikur nga partia e tij solli një ndarje absurde, të turpshme, të frikshme dhe vdekjeprurëse të vendit.

Fjalët e tij, me ngrënie për së gjalli, pavarësisht kontekstit të zgjedhjeve dhe frymëzimit para entuziazmit të turmave, nuk janë më shumë dhe as më ndryshe nga ato të komisarëve të dikurshëm që betoheshin se pas lufte do i shqyenin bejlerët dhe agallarët.

Tomor Alizoti, me heshtjen e tij, kundrejt premtimit kryesor rritjes së pensioneve dhe pagave të ulëta, a është pro një politike nga partia e tij e djathtë kundrejt “gjysëmopingave”, që votojnë dikë i cili në një realitet alternativ do shiste kokoshka, (ose misra) në Dhërmi?

Dhe paradoksi më i madh i Tomor Alizotit është se ai, megjithëse mund të mbahet si më i zgjuari dhe i përgatituri i listave të PD, nuk jep alternativa paqeje, mirëkuptimi, bashkëpunimi, progresi, por ndasish, urrejtjeje dhe përçmimi, duke furnizuar me oksigjen turmat injorante që vazhdojnë e ndajnë shqiptarët në partizanë e ballistë, përveç ndarjeve të tjera krahinore e “kombëtare”, po aq idiote dhe injorante.