Afganistani ka qenë Emirati Islamik i Afganistanit për disa ditë, pas pushtimit të vendit nga talebanët, dhe asgjë nuk do të jetë përsëri e njëjtë për banorët e Kabulit dhe qyteteve të tjera që kanë rënë nën sundimin e fondamentalistëve. Frika më e madhe, ashtu siç ka ndodhur në të kaluarën dhe asaj që po ndodh në vendet e tjera është se çmimi më i lartë paguhet nga femrat, pasi zërat që vijnë nga Afganistani tregojnë: ” Ata djegin dokumentet që dëshmojnë çdo lloj arsimimi dhe krijojnë një jetë që Sheriati të mbijetojë”.
Pozicioni i femrave në sport është edhe më i rrezikuar dhe dëshmia në ekipin kombëtar të futbollit të femrave vjen nga Khalida Popal, ish-kapitene e ekipit dhe ende një pikë referimi për të femrat. Ajo merr telefonata dhe mesazhe zanore me të cilat lojtaret e dëshpëruar tregojnë se si ata tani kanë frikë për jetën e tyre. Zërat e thyer nga lotët, të cilëve Popal – nga Danimarka, ku ajo u zhvendos disa vjet më parë – mund t’i përgjigjet vetëm duke i këshilluar të largohen nga shtëpitë e tyre dhe të përpiqen të fshijnë historinë e tyre.
“I inkurajova që të hiqnin profilet në rrjetet sociale, të hiqnin fotot, të iknin dhe të fshiheshin – tha Popal për Associated Press – Kjo më thyen zemrën, sepse gjatë gjithë këtyre viteve ne kemi punuar për të rritur shikueshmërinë e femrave dhe tani po i them që të heshtin dhe të zhduken. Jetët e tyre janë në rrezik “. 34-vjeçarja u largua me familjen e saj në 1996 pasi talebanët pushtuan Kabulin, pastaj u kthyen në Afganistan dy dekada më parë, duke lënë kampin e refugjatëve në Pakistan.
Me mbrojtjen e bashkësisë ndërkombëtare, Popal ishte optimiste se të drejtat e femrave do të mbroheshin dhe rriteshin: “Brezi im kishte shpresën për të ndërtuar vendin, duke hedhur themelet për brezin e ardhshëm. Kështu që fillova me vajzat e reja për të përdorur futbollin si një mjet për të fuqizuar gratë dhe vajzat “.
View this post on Instagram
Në vitin 2007 u krijua përfaqësuesja e Afganistanit për femra dhe Popal shprehet.”Ne u ndjemë kaq krenare që veshëm fanellën, ishte ndjenja më e mirë ndonjëherë”. Por edhe atëherë kishte shenja se çfarë mund të ndodhte në rast të një trazire të re politike në vend: “Kam marrë kaq shumë kërcënime me vdekje sepse TV kombëtar kishte cituar deklaratat e mia duke i quajtur talebanët armikun tonë.” Tani i njëjti rrezik, por tmerrësisht më afër, prek lojtaret aktualë të ekipit kombëtar: “Gratë afgane besuan në premtimet e misionit ndërkombëtar të udhëhequr nga SHBA. Pse i bëtë ato premtime? Të paktën ne mund të kishim mbrojtur veten. Nuk do të kishim krijuar armiq. Shumica prej tyre kanë lënë shtëpitë e tyre për të shkuar te të afërmit e tyre dhe për t’u fshehur sepse fqinjët e dinë se ata janë futbolliste. Ata kanë frikë, me talebanët gjithçka ka mbaruar. Ata po sillen vërdallë duke krijuar terror. Vajzat vazhdojnë të xhirojnë video dhe fotografi nga dritarja, duke treguar se janë jashtë shtëpive të tyre dhe kjo është shumë e trishtueshme. ”
Në këtë pikë është e vështirë edhe të imagjinohet se Afganistani, i renditur në vendin e 152 nga 167 ekipet kombëtare në renditjen e femrave të FIFA -s, mund të luajë përsëri. “Femrat kanë humbur shpresën”, është deklarata e trishtë e Khalida Popal./m.j
