Nga Adrian Thano
Zgjedhja e drejtuesit të ri të SPAK qartësisht nuk ishte mes figurash kontrastuese, por mes dy profileve të forta brenda sistemit. Procesi nuk u perceptua si përballje. Në këtë kuadër, vendimi final ishte më shumë çështje prioritetesh se sa ndryshimi cilësish tek kandidatët.
Klodian Braho, tashmë i zgjedhur, reflekton bindjen se SPAK dëshiron të vazhdojë frymën “Dumani” të dy-tre viteve të fundit.
Çfarë i mungoi për të fituar? Jo doemos meritë. Ndoshta vetëm shkëlqimi për të krijuar momentumin publik. Ai nuk është prototipi i prokurorit që “bën tituj lajmesh” çdo javë.
Por pikërisht kjo qetësi e tij profesionale ka qenë gjithmonë pjesë e forcës së vet. Adnan Xholi është ndër prokurorët që ka shpartalluar disa prej bandave më të paprekshme në vend, duke çuar para hetime të ndërlikuara dhe dosje të rënda. Megjithatë, ai ka zgjedhur të mbetet larg dritave të forta, duke mos e kapitalizuar publikisht punën e tij dhe duke ruajtur një profil të ulët e të matur.
Modestia e tij profesionale nuk u përkthye patjetër në avantazh në një garë ku ekspozimi mediatik është bërë pjesë e pritshmërisë publike.
Sidoqoftë, zgjedhja e Brahos nuk është revolucion, por një kalim stafete brenda një strukture që tashmë ka ritmin e vet. Vetë zgjedhja mes Brahos e Xholit dha mesazhin e qartë që SPAK kërkon vazhdimësi. Pas Dumanit, nuk kërkon të ngadalësojë marshin.
Ndërkohë, çdo zgjedhje drejtuesi në SPAK lidhet automatikisht me pritshmëritë e larta të publikut. Emri i ri në krye të SPAK tashmë nuk shihet thjesht si një funksionar.
Edhe pse SPAK ka bërë hapa të rëndësishëm dhe ka thyer mitin e pandëshkueshmërisë politike, mbetet një njollë e dukshme pamundësia deri tani për t’u marrë në mënyrë të drejtpërdrejtë me Sali Berishën, një figurë që vazhdon të jetë qendrore në debatin për llogaridhënien politike në vend.
Për një pjesë të madhe të opinionit, ky boshllëk krijon kontrast me dosjet e tjera ku SPAK ka qenë i vendosur dhe efektiv, duke ngritur pyetjen nëse ka ende kufij të padukshëm që nuk janë kaluar plotësisht.
Në këtë kontekst, drejtuesi i ri, cilido qoftë, trashëgon jo vetëm detyrat teknike të funksionit, por edhe barrën e pritshmërive për ta adresuar këtë disproporcion. Për Brahon kjo është sfidë, ndërsa për Xholin mbetet meritë e heshtur – (dikur e ka thirrur Berishën në pyetje kur nuk i afrohej askush) – që nuk u shfrytëzua në këtë garë.
