Nga Mero Baze
Pas parashtrimeve të Presidentit dhe Kryeministrisë për çështjen e shkarkimit të Erion Veliajt në Gjykatën Kushtetuese, është e qartë që qeveria dhe Presidenti konsiderojnë gabim që Gjykata Kushtetuese ka pezulluar zbatimin e dekretit për zgjedhje, duke e konsideruar tejkalim të kompetencave të Gjykatës, pasi sipas tyre ndaj dekretit për zgjedhje duhet që palët të ankohen në Gjykatën Administrative.
Por Gjykata Kushtetuese e ka lidhur dekretimin e zgjedhjeve me vendimin e qeverisë për shkarkimin e Veliajt që shkaktoi vakancën për zgjedhje, dhe ky është një interpretim paraprak thelbësor i gjykatës në këtë çështje.
Për këtë arsye, të dy parashtrimet në Gjykatën Kushtetuese, si ai i qeverisë dhe ai i Presidentit, përpiqen të godasin pikërisht këtë interpretim të Gjykatës Kushtetuese. Tonet e pazakonta të letrës së Presidentit drejtuar Gjykatës Kushtetuese bazohen pikërisht te fakti pse e kanë ngatërruar atë me VKM-në e qeverisë, ndërsa arsyetimet e qeverisë shkëpusin rolin e saj në këtë çështje, duke thënë se thjesht kanë formalizuar vendimin e Këshillit Bashkiak.
Pra, gjithë beteja është që Gjykata Kushtetuese të bëjë hap mbrapa nga vendimi unanim i pezullimit të zgjedhjeve, që bazohej pikërisht te ndërlidhja e kërkesës së qeverisë për Presidentin Begaj për shpalljen e zgjedhjeve në Tiranë, pas vendimit të Këshillit Bashkiak.
Përballë këtij presioni të dy institucioneve të larta të shtetit shqiptar, Gjykata Kushtetuese do ta ketë të vështirë të qëndrojë e bashkuar, jo nga frika politike, por nga interesat e vogla që menaxhojnë plotësimin e vendeve bosh në sistemin e drejtësisë.
Skenari profesional që shkon në të njëjtën gjatësi vale me vendimin e parë është që, po me unanimitet, të konsiderohet antikushtetues shkarkimi i Veliajt, duke ruajtur në këtë rast nderin e Gjykatës Kushtetuese, pas gjithë këtyre “betejave të vogla” që vënë në dyshim integritetin profesional të saj përballë presioneve politike.
Por për këtë nuk vë më bast askush.
Skenari i dytë do të jetë mbetja me tetë anëtarë e Gjykatës Kushtetuese, ku votat ndahen katër me katër dhe kështu nuk ka vendim, çka do të thotë se shkarkimi i Veliajt mbetet në fuqi, pasi nuk hidhet poshtë nga Gjykata dhe vazhdon procesi zgjedhor.
Skenari i tretë, që mund t’i “kënaqë” të gjithë, është që Presidenti të plotësojë vakancën e Olta Zaçes me gjyqtarin Asim Vokshi, por ky i fundit të mos ketë kohë të bëjë betimin, dhe si rrjedhojë të mbeten 7 anëtarë të Gjykatës Kushtetuese deri më 31 tetor. Pas kësaj, nëse palët ndahen, mund të shkohet në një vendim 4 me 3 në favor të Veliajt, pra me shumicë votash të fitojë moralisht mosshkarkimi i tij, por kjo quhet e pamjaftueshme, pasi duhen 5 vota.
Kështu, Gjykata Kushtetuese ruan “nderin” për precedentë të tjerë në të ardhmen, Veliaj humbet mandatin dhe vazhdon betejën në Strasburg, ndërsa qeveria vazhdon zgjedhjet.
Ky skenar i fundit “kënaq” të gjitha palët, por jo dinjitetin e Gjykatës Kushtetuese.
Por për atë duket se as vetë Gjykata Kushtetuese nuk ka shumë nevojë.
