Dalja e Emirateve të Bashkuara Arabe nga Organizata e Vendeve Eksportuese të Naftës (OPEC) pas gati gjashtë dekadash partneriteti po ndryshon tashmë peizazhin e tregut të energjisë në Lindjen e Mesme, shkruan La Repubblica.
Duke filluar nga nesër, Abu Dhabi do të jetë i lirë nga kufizimet e prodhimit – të vendosura kryesisht nga Arabia Saudite – dhe do të jetë në gjendje të rrisë prodhimin e naftës bruto në kapacitetin e tij maksimal. I gjithë ky veprim e ka zhvendosur vëmendjen te tubacioni Habshan-Fujarah, infrastruktura që u lejon Emiratet të anashkalojnë Ngushticën e Hormuzit dhe që është bërë simbol i këtij tranzicioni.
Abu Dhabi dëshiron të pompojë më shumë, të shesë naftën bruto sipas dëshirës dhe, mbi të gjitha, të sigurojë që nafta të arrijë në destinacionin e saj edhe pse lufta me Iranin e ka transformuar Hormuzin në një gyp pothuajse të pakalueshëm. Dhe këtu hyn në lojë Fujairah.
I inauguruar në vitin 2012 pas një investimi prej 3.3 miliardë dollarësh, tubacioni Habshan-Fujairah, i njohur edhe si Tubacioni i Naftës Bruto i Abu Dhabit (ADCOP), ka një kapacitet prej 1.5 milion fuçi në ditë, i zgjerueshëm në 1.8 milion fuçi në ditë. Ai nuk kalon ujërat e diskutueshme midis Iranit dhe Omanit.
Është më pak i ekspozuar ndaj dronëve ose raketave. Ai përfundon në terminalin e Fujairah në Oqeanin Indian, gati për rrugë drejt Azisë, Evropës dhe më gjerë. Në këto muaj krize, ndërsa pjesa tjetër e Gjirit po vuan, eksportet nga Fujairah tashmë janë rritur ndjeshëm.
Lëvizja e Emirateve zbulon në mënyrë retrospektive rëndësinë e kësaj infrastrukture. Për vite me radhë, tubacioni u paraqit si një masë e qëndrueshmërisë ndaj rreziqeve gjeopolitike në një rajon të paqëndrueshëm.
Sot, me Hormuzin e bllokuar, ai bëhet mjeti konkret që i lejon Emirateve të çlirohen nga karteli i prodhuesve.
Lojtarët e tjerë të Gjirit, të lidhur me tranzitin përmes Ngushticës, mbeten peng i dinamikës së fuqisë rajonale. Abu Dhabi, megjithatë, nuk është. Dhe tërheqja e tij nga OPEC e konfirmon këtë.
Analistët po shohin më tej përpara: sapo të rihapet rruga tradicionale, kapaciteti i Emirateve pa kuota do të jetë në gjendje të rrjedhë në treg në mënyrë më fleksibile, falë pikërisht rrugës së dyfishtë të eksportit.
Arabia Saudite aktualisht hesht dhe po merr goditjen më të rëndë: po humbet prodhuesin e tretë më të madh të grupit dhe po sheh unitetin e Gjirit të shkërmoqet në momentin e saj të cenueshmërisë më të madhe. Rusia, një anëtare e OPEC+, shpreson që dalja e saj nuk do të thotë fundi i kartelit dhe konfirmon qëllimin e saj për të mbetur.
Ministri i Energjisë i Emirateve, Suhail Al Mazrouei, përsërit angazhimin e tij për “stabilitetin e çmimeve”, por mesazhi themelor është i qartë: Emiratet synojnë të rrisin prodhimin “gradualisht dhe me përgjegjësi”, duke e përshtatur atë me kërkesën. Këto fjalë fshehin një logjikë të re: më pak kartele, më shumë infrastrukturë autonome, më pak cenueshmëri.
Fujairah mishëron këtë arkitekturë. Nuk është vetëm një tub në shkretëtirë: është valvula e sigurisë që e bëri të imagjinueshme largimin nga OPEC – dhe tani të arritshme.
