Nga Mero Baze
Ministria e Drejtësisë dhe Drejtoria e Burgjeve duket se kanë përdorur praktika antiligjore për të kufizuar të drejtat e të burgosurve nga radhët e politikanëve që janë në ndjekje për korrupsion, duke përdorur “regjime speciale” linçimi ndaj tyre dhe kufizime që prekin të drejtën themelore për t’u njohur me akuzën dhe përgatitjen për mbrojtje.
Kufizimet e shkaktuara nga ajo që njihet si “rregjimi i Ulsiut në burgje” kanë përfshirë moslejimin e përdorimit të kompjuterit apo laptopit në qeli, sekuestrimin e mjeteve të punës që lejojnë leximin digjital të materialeve, si dhe linçim poshtërues në rastet e sëmundjeve apo ndërhyrjeve kirurgjikale.
Dyshimet lindën pasi kreu i SPAK, Altin Dumani, pranoi në raportimin vjetor në Kuvend se SPAK nuk ka ndaluar apo urdhëruar ndalimin e përdorimit të kompjuterit offline në burg nga të burgosurit që e kanë të nevojshëm përdorimin e tij, sidomos për t’u njohur me akuzat ndaj tyre.
Rasti i ish-ministrit Ilir Beqja, të cilit i kanë dhënë akuzën në USB por nuk i lejojnë kompjuterin që ta lexojë atë, është një cinizëm i pastër ndaj të drejtës themelore të një të akuzuari për t’u njohur me akuzën ndaj tij. Drejtoria e Burgjeve, nën standardet e vendosura nga ish-ministri Ulsi Manja, e konsideronte këtë një krim të rëndë të ndëshkueshëm dhe nuk lejonte kompjuterin offline në burg, duke u justifikuar se nuk e lejonte Prokuroria.
Eskortat, telefonat celularë me internet, lidhjet me Skype nga plehra brenda burgut për kriminelët lejoheshin, por kompjuteri për të shkruar e për të lexuar akuzën nuk lejohej — me sa duket, meqë kriminelët nuk dinë ta përdorin dhe është i panevojshëm.
Por deklarata e Altin Dumanit ngre një pikëpyetje të re rreth abuzimeve me ligjin nga Ministria e Drejtësisë, lidhur me kushtet e të burgosurve dhe spekulimin e Ulsi Manjës, duke përdorur SPAK si mbulesë për të gjitha kufizimet thelbësore që u ka bërë në mënyrë selektive të burgosurve, kryesisht atyre ku ai mendonte se bënte shërbime politike.
Fakti që Altin Dumani thotë se SPAK nuk ka ndaluar përdorimin e kompjuterit offline, madje është dakord që të kenë edhe akses të kontrolluar në internet, tregon se ky është një standard i paligjshëm, korruptiv, i vendosur nga ish-ministri i Drejtësisë, i cili u jepte akses kriminelëve dhe eskortave në burgje, ndërsa linçonte ish-kolegët e tij me shpresë se kjo do t’i njihej si shërbim politik.
Të jesh i burgosur dhe të mos kesh mundësi të lexosh akuzën tënde në burg, sepse nuk të lejon Ulsiu të kesh kompjuter, do të thotë se je vënë përpara detyrimit: ose duhet të paguash tek administrata e burgut, ose duhet të bësh pazar politik me ministrin që të krijosh kushtet minimale për të lexuar akuzën.
Ky rast, ku Dumani ka nxjerrë zbuluar ish-ministrin e Drejtësisë, ngre pikëpyetje të mëdha edhe për abuzimet e tjera në burgje ndaj personazheve politike nga Ministria e Drejtësisë.
Kontrollet brutale, për të cilat ankohet Ilir Meta, shoqërimi me polici speciale në sallën e operacionit të Erion Veliajt, regjimi linçues ndaj tij në burg, madje edhe intrigat për ta futur në konflikt me të burgosurit e tjerë “duke i detyruar të zbatojnë rregullat”, tregojnë se sistemi ynë i burgjeve ka qenë një mekanizëm antiligjor në dorë të një ministri që e ka përdorur atë për t’u “lëpirë lart e poshtë”, për shërbime politike dhe natyrisht, për pjesën tjetër, për të bërë edhe biznes me të drejtat e mohuara të të ndaluarve në burg.
Ndaj do të ishte normale që të ngrihet një komision hetimor parlamentar për të verifikuar cilat janë të drejtat e ligjshme të të burgosurve që janë mohuar në mënyrë abuzive nga Ministria e Drejtësisë në rastin e figurave politike të ndaluara, pasi kjo çështje ngre shumë pikëpyetje mbi keqpërdorimin e drejtësisë për arsye politike.
Kështu mund ta kuptojmë edhe më mirë nëse “rregjimi i Ulsiut” në burgje është personal për arsye korruptive apo shërbim politik.
Fakti që Altin Dumani e nxorri zbuluar në raportimin në Kuvend, për një çështje banale siç është përdorimi i kompjuterit offline në qeli, tregon se pas këtyre praktikave të paligjshme fshihet një problematikë shumë më e madhe, kriminale dhe politike, e cila duhet të hetohet.
