Në nëntor të vitit 2021, drejtori i atëhershëm i CIA-s, William Burns, udhëtoi drejt Moskës për ta bindur Kremlinin të mos e sulmonte Ukrainën. Në muajt që pasuan, SHBA-ja u përball me skepticizëm të konsiderueshëm – veçanërisht në Evropë dhe posaçërisht në Gjermani – lidhur me paralajmërimet e saj se lufta mund të shpërthente që në shkurt të vitit 2022. Në fund, amerikanët rezultuan të kishin të drejtë: Rusia e nisi sulmin në mëngjesin e 24 shkurtit 2022.
Ky kontekst bën të qarta dy gjëra: Së pari, amerikanët disponojnë informacione të nivelit të lartë të inteligjencës mbi Rusinë. Dhe së dyti, duhet marrë shumë seriozisht fakti që kreu i CIA-s po udhëton sërish drejt Moskës për ta penguar Rusinë nga një sulm i mundshëm ndaj shteteve baltike. Disa javë më parë, mediat amerikane – duke iu referuar burimeve të inteligjencës – raportuan se një sulm rus mund të ishte i pashmangshëm që në fund të verës. Vizita e drejtorit të CIA-s, John Ratcliffe, tani tregon se këto informacione të inteligjencës amerikane janë shumë më konkrete sesa mendohej më parë.
Në pamje të parë, veprimet agresive kundër shteteve të NATO-s duket se nuk kanë kuptim. Edhe tani, rusët po hasin vështirësi në rekrutimin e trupave të mjaftueshme për të zëvendësuar humbjet e mëdha të pësuara në vijat e frontit në Ukrainë. Atëherë, nga do të vinin forcat njerëzore për një sulm në rajonin baltik?
Disa ekspertë ushtarakë besojnë se Rusisë do t’i duhej vetëm një regjiment i vetëm – plus një njësi dronësh “Rubicon” – për të pushtuar disa qytete kufitare ose një rajon të vogël me shumicë etnike ruse, përmes një ofensive të kufizuar. Kjo është veçanërisht e rëndësishme duke pasur parasysh se forcat e NATO-s aktualisht nuk janë të përgatitura për llojin e luftës me dronë, të cilën si ukrainasit ashtu edhe rusët e kanë përsosur ndërkohë.
Ekziston gjithashtu mundësia e operacioneve të ashtuquajtura “false-flag” (operacione nën flamur të rremë) – të ngjashme me ato të vëzhguara në Donbas në vitin 2014. Në një skenar të tillë, qëllimi nuk do të ishte pushtimi i të gjithë rajonit baltik, por më tepër ekspozimi i NATO-s si një “tigër prej letre” dhe krijimi i përçarjes brenda aleancës; një sulm i përmasave të kufizuara mund të shkaktonte mosmarrëveshje të brendshme lidhur me reagimin e duhur. Kjo do t’i ofronte gjithashtu Presidentit rus Vladimir Putin mundësinë për të pretenduar fitore relativisht të lehta propagandistike.
Ka gjasa që Putin ta shohë aktualisht këtë si një dritare mundësish për një sulm të tillë. Për këtë ka disa arsye. Njëra prej tyre është riarmatimi i Evropës; ky proces nënkupton se, brenda pak vitesh, Evropa ka gjasa të jetë shumë më e përgatitur për mbrojtje sesa është sot. Megjithatë, për momentin, Evropa mbetet e cenueshme – jo vetëm sepse si evropianët ashtu edhe rusët ushqejnë dyshime të arsyeshme nëse një SHBA e udhëhequr nga Trump do t’u qëndronte realisht pranë aleatëve të saj në një situatë krize, me atë nivel vendosmërie që parashikohet në planet e NATO-s. Për më tepër, vetë SHBA-ja është më pak e përgatitur për mbrojtje sesa në të kaluarën, pasi lufta në Ukrainë – dhe, mbi të gjitha, konflikti që përfshin Iranin – kanë shteruar në mënyrë drastike rezervat amerikane të municioneve me precizion të lartë dhe të raketave përgjuese.
Deri më tani, mendimi mbizotërues mes evropianëve ishte se Rusia nuk do të rrezikonte një sulm ndaj shteteve të NATO-s para fundit të dekadës. Megjithatë, tani kontinenti duhet të përgatitet urgjentisht për mundësinë që një krizë e tillë të ndodhë shumë më herët.
