Nga Edmond Petraj
Sa më shumë kalon koha, aq më shumë shtohen dyshimet mbi natyrën e vërtetë të protestës. Prania e vazhdueshme e figurave politike, militantëve dhe përfaqësuesve të partive të ndryshme ka bërë që shumë qytetarë të pyesin nëse kemi të bëjmë me një revoltë spontane apo me një projekt politik të maskuar si lëvizje qytetare.
Sa më shumë kalon koha, aq më shumë lind një pyetje e thjeshtë: pse kjo protestë nuk nxjerr një grup drejtues të qartë dhe një ekip negociues që të flasë në emër të protestuesve?
Çdo lëvizje serioze qytetare ka fytyrë, ka përgjegjësi dhe ka njerëz që mbajnë barrën e përfaqësimit. Kur askush nuk del përpara, krijohet përshtypja se dikush po i tërheq fijet nga prapaskena.
Nëse protesta është vërtet qytetare, atëherë duhet të ketë guximin të nxjerrë drejtuesit e saj, të publikojë ekipin negociues dhe të tregojë qartë.
Nuk është çudi që shumë njerëz kanë filluar të dyshojnë se kjo protestë nuk është aq spontane sa paraqitet. Kur në turmë shihen vazhdimisht militantë, ish-kandidatë, deputetë apo njerëz të lidhur me partitë e vogla dhe opozitën, dyshimet bëhen edhe më të forta.
Një protestë pa liderë, pa strukturë dhe pa përgjegjësi publike rrezikon të kthehet në një zhurmë pa drejtim. Sepse kur nuk dihet kush vendos, kush negocion dhe kush mban përgjegjësi, lind pyetja e madhe: a është kjo një protestë qytetare apo thjesht një investim politik i maskuar?
Historia ka treguar se protestat që nuk prodhojnë drejtim, përfundimisht prodhojnë vetëm zhgënjim. Një protestë pa lider del lehtë edhe zar i interesave të të tjerëve.
Përndryshe, do të mbetet gjithmonë hija e dyshimit se dikush tjetër po e drejton nga prapaskena. Sepse një protestë pa liderë të njohur dhe pa përgjegjësi publike mund të kthehet lehtësisht në mjet të interesave politike që nuk guxojnë të dalin hapur para qytetarëve.
KUR NJË PROTESTË NUK NXJERR LIDERËT E SAJ, LIND PYETJA: KUSH FSHIHET PAS TURMËS?
.
