Protestat që po hyjnë në javën e tyre të dytë, e kanë tejkaluar tanimë kauzën fillestare të gardhit në ‘Zvërnec,’ duke ngritur kështu një pikëpyetje më të madhe, se kush e ka tagrin të vendosë se çfarë ndodh me hapësirën publike ?
Antropologu Nebi Bardhoshi thotë për Apostrof Podcast nga Bjorn Runa se slogani « Shqipëria nuk është në shitje » kap pikërisht thelbin e momentit, pasi është një kërkesë për t’u rikthyer tek qyteti : e drejta e njerëzve për të mos u trajtuar si spektatorë apo si pengesë, por si pronarë politikë të vendit në të cilin jetojnë.
Bardhoshi reflekton gjithashtu në lidhje me domethënien e një proteste pa udhëheqës, rolin e të rinjve dhe gjeneratës Z, privatizimin e hapësirës publike dhe paaftësinë e shtetit post komunist për të ndërtuar një marrëdhënie të vërtetë besimi mes qytetarëve dhe institucioneve
Ai sugjeron se, ajo çka e bën të rëndësishëm momentin në të cilin gjendemi, është jo vetëm numri i njerëzve në rrugë, por fakti se shoqëria shqiptare duket se po arrin më në fund të rizbulojë vetveten. Pas dekadash fragmentarizimi dhe lodhjeje nga politika, qytetarët po kuptojnë se bashkëndajnë të njëjtat probleme dhe potencialisht edhe zgjidhje të përbashkëta.
Thelbi, shprehet Bardhoshi, është se kjo është një protestë ku zemërimi qytetar po drejtohet ndaj një sistemi që iu kërkon njerëzve t’i besojnë zhvillimit, por duke i mbajtur ata gjithnjë e më larg hapësirave ku merren vendimet.
