Një fjalë turke për melankolinë është “huzun” dhe të shkruarit e Orhan Pamukut zhytet në të. Me përjashtim të jazz – muzikantëve, shumë pak artistë e sjellin në mënyrë konstante këtë lloj pikëllimi të ëmbël. Pamuk, që fitoi çmimin “Nobel” për letërsi më 2006, troket në “melankolinë e një qyteti të tërë” në librin e tij jofiktiv “Instanbul: Memories and the City” (“Stambolli: Kujtimet dhe Qyteti” të vitit 2005, shkruan Koha Ditore. Romani i tij i ri është diçka e ngjashme me të. “A Strangeness in My Mind”, që është romani i parë që ka shkruar Pamuk qysh prej “The Museum of Innocense” (“Muzeut të pafajësisë”) më 2009 është një epikë e shkallës minore për jetën në Stamboll përgjatë gjysmë shekulli.
Gjëja e parë që duhet të dihet për “A Strangeness in My Mind” është që të rangohet me “A Confederacy of Dunces” të John Kennedy Toole si një roman i madh që ofrohet në shitje. Personazhi i tij kryesor është Mevlut Karatas, që ecën gjatë natës nëpër lagjet e Stambollit teksa thërret: “Boooo-zaaa. Bozë e mirë”.
Boza është një pije e vjetër që përgatitet në Turqi nga fermentimi i grurit. Është me ngjyrë të verdhë dhe e trashë dhe shpeshherë shërbehet me kanellë e me leblebi të pjekura. Boza ka përmbajtje të ulët të alkoolit – aq të ulët, saqë njëri prej personazheve të librit njëherë e komenton se është “thjesht diçka që dikush e shpiku që myslimanët të mund të pinë alkool”.
Siç thekson Pamuk në libër, shumica e shitësve të bozës janë zhdukur nga Stambolli. Prej viteve ‘60 e ‘70 Mevluti është njëri prej mjeshtërve të bozës së gjeneratës së fundit. Thirrja që bën ai rrugëve është e mbushur me “huzun” (nostalgji). Një konsumator i tij i thotë: “Keni zë të këndshëm, sikur të ishit myezin”. Ndërsa ai i përgjigjet: “Është emocioni në zërin e shitësit që në vërtetë shet bozë”
