Nga Pëllumb Kulla
Po na ikin orakujt e fjalës së bukur…
Ca ditë më parë na la dhe Agim Shehu. Një rastësi e lume bëri që ne të kishim lindur me Agim Shehun në një ditë… Në një ditë po, por në vite të ndryshëm… Bukur, por kjo rastësi nuk na bënte bashkë. Ishin shumë gjykime ata që na sillnin harmoninë. Kjo na bëri miq e ne filluam ta njohim njëri tjetrin.
Në Ditën e Lindjes unë prisja zbardhjen e agut të Gjenevës dhe që nga Nju Jorku, ku dielli vononte, i bëja vite me radhë urimin i pari: Për vite të tjerë më të shëndetshëm, më të bukur dhe, rrjedhimisht, më të lumtur, me (të ndjerën!) Zanën e tij, dhuratën e qiellit!
Një herë i shkrova “Vargu yt të përkëdhel, or miku im, të përkëdhel…. Qysh më kaloi mua koha e djepit, pa këngën tënde të bukur?!”… Dhe ai e mbajti në fejsbuk për një kohë të gjatë dhe mbase ende këto dit e ka lënë të pashuar faqen e tij të fejsbukut…
Teksa të thënmet e tij kishin palcë poetike dhe thinja filosofike. Mua më mbeteshin në mend e në shënimet mbi tryezë. Ja, sot, dy prej tyre:
“Më tepër se për t’u përkulur, gjunjët na janë dhënë për t’u ringritur më këmbë.“
***
“Pemën mund ta rrëzosh me sopatë, ose t’i presish ujin që i vete te rrënjët.”
***
Agimi të mahniste me labërishten e tij, kur imitonte thirrmat nga bregu në breg, në skërkat e Kurveleshit:
***
– A ra ujku andej nga ju?
– Ra, o po ç’bëri?
– A u mori ndonjë kokë dele?
– Se mos erdhi të na pyeste për shëndetin, thua ti?
– Nga bëri pastaj, nga mulliri?
– Pse nuk ka dhëmbë ta bluajë, a?
Agim Shehu zbret nesër në banesën e tij të fundit…
Do ta përcjellin fëmijët e tij dhe ca pak miq të rrallë në atë qytet të Zvicrës. Do të jem dhe unë atje. Vetëm me mendje, për fat të keq. A do të ketë të tjerë kështu si unë?… Dhëntë Zoti! Ndryshe regjistroni dhe një tjetër mungesë të Mirënjohjes Kombëtare!
