Nga Ylli Pata
Mediat pranë PD-së u entuziasmuan në orët e pasdites, kur nga kutitë e rinumërimit të Fierit doli që Zegjine Çaushi nuk e mori dot mandatin e deputetit.
Një “fitore” e arritur më në fund, për të shtuar pak humorin e kalorësit të vrerosur Gaz Badhit, i cili shpreson se Berisha do të konfirmojë në postin e shefit të deputetit të opozitës.
Një epope epike ajo e kreut të grupit, për të cilin Adriana Kalaja një ditë më parë nuk kurseu artilerinë e rëndë, duke i kujtuar 8 janarin 2022. Një sinjal që sipas të gjitha gjasave, nuk dukej një gjest personal, edhe pse personazhi në fjalë është e njohur për shpërthime emcionale.
Gazment Bardhi, pas 8 janarit 2022, bëri piruetën 180 gradëshe nga pozicionin skifter ndaj “babit të Zenit” në pëllumbin që bllokoi administrativisht hyrjen e PD-së në zgjedhjet lokale të 2023, kur vulën e ishte Lulzim Basha.
Një gjest politik ai i Gazmend Bardhit dhe i grupit të mbështetësve të tij, i cili u motivua me teorinë e bashkimit të PD-së dhe opozitës në një front politik kundër mazhorancës.
Një bashkim, i cili u konsiderua si një gjest administrativ, madje më i thjeshtë se ai i vulës, kur në të vërtetë, ai është një akt politik.
I cili nuk mund të kryhet asnjëherë nga lart, pasi siç e tregoi edhe realiteti, ishte më shumë ceremonial sesa real.
I ashtuquajturi “Bashkim në diversitet” nuk mund të kryhej si një kalim mekanik i deputetëve të grupit nga Basha tek Berisha. Por tek një qasje reale politike, që si një gjest i fortë do të kishte edhe shizma apo pasoja të tjera.
Bashkimi me Berishën, ndoshta në momentin që ndodhi mund të mos ishte një dramë, sidomos nëse këtë do ta kërkonin strukturat e PD-së, të cilat Gaz Bardhi si Sekretar i përgjithshëm i koordinonte.
Nëse do të ishte vullnet politik, edhe nëse do të ndodhte ky rezultat i 11 majit, në fund, gjithçka ishte rezultante e një qëndrimi kolektiv.
Por realitet nuk është kështu. Gazmend Bardhi, edhe pse ka qenë Sekretar i Përgjithshëm i PD-së, nuk kishte asnjë raport mbi strukturat e partisë, që grupi i tij, pra ai i Lulzim Bashës kontrollonte. Pasi pikërisht ato struktura nuk e honepsnin Bardhin dhe mjaft kolegë e tij, me të cilët kishin ndërprerë komunikimin që pas 14 marsit 2022, kur ndodhi dorëheqja e Lulzim Bashës.
Gazmend Bardhi, në realitet ishte jashtë asaj PD-je, por që ligjërisht zotëronte vulat e shenjat juridike të kësaj force politike.
Akti i tij më 14 maj 2023, kur ndaloi PD-në që të hynte në garën zgjedhore për bashkitë në vend, ishte një vendim arbitrar, aspak politik. Duke shfrytëzuar postin në mënyrën më ekstreme, kundër vullnetit të degëve që e përbënin PD-në.
Dorëzimi i Gaz Bardhit tek Berisha, siç e tregoi koha, nuk solli kurrfarë bashkimi, thjeshte përsëriti panoramën politike të zgjedhjeve lokale të 2023-shit.
Këtë e ka përjetuar çdo drejtues politik i Berishës në 12 qarqet e vendit, që nga ato bastione, e deri tek të tjerat. Vetë Bardhi, e nisi aventurën e tij si drejtues politik i Fierit me një traumë politike, si pasojë e përplasjes me Luan Baçin.
Pasi ky i fundit, ndoshta me të drejtë e konsideronte veten si qëndrestari i asaj strukture që i ka qëndruar benike, këkonte shpërblimin e qënies në krye të përfaqësimit.
E koha i dha të drejtë, pasi Gaz Bardhi nuk solli një vlerë të shtuar apo vota demokratësh, madje mund ta ketë ndarë edhe më keq. Jo vetëm në Fier, por kudo, e natyrisht faji nuk është vetëm i keut të grupit, por ai mori përsipër bashkimin, që në fund dështoi.
Ngushëllimi me humbjen e Zegjinesë, është fiks parodi verore, por për demokratët është një dramë, ku Gaz Bardhi ka peshën më të madhe.
