Nga Mero Baze
Socialistët dhe demokratët kanë hyrë në një debat absurd pas publikimit për herë të tretë të dosjes 339, duke diskutuar njëra palë nxjerrjen e sekretit, dhe tjetra mbrojtjen e burimit të atij që ua ka ofruar dosjen.
Së pari, socialistët, ata që ndjehen edhe të dëmtuarit në këtë histori, nuk e kuptoj se çfarë u duhet kush e nxorri dosjen. Është e qartë që dosjen e ka nxjerrë prokurori që e ka hartuar dhe oficerët e policisë gjyqësore të asaj kohe, që nuk kanë vepruar në flagrancë, kur kanë parë interferime në procesin elektoral të një bande.
Nëse sot atyre do t’u thotë dikush fjala vjen “e dha Adriatik Llalla, apo Hajdarmataj”, nuk është se do të ndryshojë ndonjë gjë.
Problemi këtu është që dosja ekziston dhe meqë ajo është keqpërdorur në ekstrem sa i përket procedurave juridike, mirë do ishte ta kishte marrë dhe Partia Socialiste në një kohë me PD, dhe të bënin të dyja betejë me dosjen.
Kjo së paku do ta bënte përbaltjen të barabartë, pasi në dosje mund të ketë dhe plot detaje të tjera.
Por socialistët kanë dy vjet që dëgjojnë për dosjen dhe fantazojnë kujt mund t’i dalë emri, kurse PD së paku ka nxjerrë ca fashikuj dhe i shet nëpër media.
Po aq absurd është dhe debati mbi cilësinë e gazetës “Bild”, që i ka botuar, apo reputacionin e saj. Nuk është se kur botohen te “Bild” u bie vlera, se ato janë botuar dhe tek VOA dhe tek BIRN, dhe nuk ka dyshim për orgjinalitetin e tyre. Ka dyshim për selektivitetin. Dhe për këtë duhet gjykim.
Nga ana tjetër, demokratët po e shikojnë publikimin si molotov mbi protestën e radhës, dhe jo si një arsye për gjykim të dosjes.
Ata duhet të ishin të parët sot që duhet të kërkonin rregjistrim të procedimit penal për gjërat që ka dosja, ose ato pjesë që u bënë publike, duke u nisur kryesisht.
Por ata nuk kërkojnë proces ligjor për dosjen, por proces politik. Pra, ata tashmë e konsiderojnë dosjen një arsye më shumë për molotov për kaspolla dhe për radikalizim të qëndrimit të tyre në fushatën e djegies së mandateve dhe bojkotit të zgjedhjeve.
Kësisoj, të dy palët në konflikt kërkojnë çdo gjë, përveç faktit që duhet të nisë një hetim dhe gjykim për dosjen, qoftë dhe për aq sa është bërë publike.
Pastaj gjatë procesit, mund të dalin fakte të tjera, dhe ajo mund të thellohet majtas dhe djathats. Por ama duhet të nisë.
Në rastin e përgjimit të Ilir Metës nga Dritan Prifti, së paku filloi hetimi penal i çështjes, pamvarësisht si u mbyll nga Gjykata dhe si u shpërblyen nga politika.
Tani i gjithë debati nuk është se duhet gjykuar dosja, por njëra palë bërtet kush e nxorri, e tjetra hiqet si pronare e dosjes dhe bën pretenca politike.
Ky debat mund të vazhdojë pa fund, por shpërdoron çdo fakt të mundshëm penal të dosjes. Ajo duhet të fillojë të gjykohet urgjent, dhe justifikimi se është voluminoze nuk vlen më.
Ashtu siç kanë punuar në bodrumet e SHQUP për të nxjerrë gjashtë përgjime nga mijëra faqe përgjime, ashtu le të punojë dhe grupi i prokurorëve. Le ta nisë me këto të gjashta dhe të vazhdojë rrugës me të tjerat.
Por gjykimi i dosjes është e vetmja rrugë që i jep vlerë juridike asaj, nëse ka.
Përpjekja për të shmangur gjykimin e dosjes dhe për të bërë gjyqe politike publike, duket sikur krijon idenë se të dy palët nuk janë të sigurta se çfarë ka tamam në çdo faqe të asaj dosjeje.
Mirë këta të PS që se kanë marrrë mundimin as ta lexojnë, se janë të zënë me punët e pushtetit, por këta të PD kanë dy vjet që e mbajnë në duar, dhe besoj e dinë çfarë ka.
Apo dhe këtë radhë Lulit ja kanë vënë përpara të gatshme dhe ka përtuar ta lexojë të gjithë!
