Për ata që pyesin përse nuk reagohet ndaj së keqes

Nga Balil Gjini

Të gjithë e bëjmë pyetjen: përse nuk reagohet ndaj të keqes? Cilat janë shkaqet?!

Një nga kafshët më të zgjuara, po t’i besojmë Memistofelit, por edhe Adornosë, është kërmilli. Brirët e tij janë edhe organe nuhatjeje, edhe shikimi. Sapo ai ndesh një rrezik përpara, ose pengesë, brirët e tij tkurren dhe ai futet brenda guaskës. Kështu vazhdimisht. Këto tërheqje lënë gjurmë mbi muskujt e tij. Ata dobësohen lëmeken, vënë degëza. Unë vetë mendoj se guaska e kërmillit është formuar nga këto dregëza.

Kjo sjellje nuk është jashtë natyrës njerëzore. Kjo vihet re te fëmijët. Sapo para tyre del një pengesë ata bëjnë me dhjetra pyetje (antena e kërmillit për t’i marrë erë rrezikut). Nëse nuk merr përgjigje tek ata krijohen goditja e psiqikës dhe muskujve, dregëzat e tyre, nga të cilat do të lindin në vonë streset dhe ankthet.

Ne si popuj kemi kaluar shumë rreziqe dhe të panjohura. Vetiu shqisat tona janë tkurrur e rrudhur. Thashë që guaska e kërmillit vjen nga ngurtësimi i dregëzave të tyre. Mbase një origjinë të tillë duhet të ketë edhe zhgualli i breshkës.

Kujtoni çfarë bënte Enveri. E mbushi gjithë vendin me bunkerë. Vetë vendi u struk në një bunker të madh. Duket sikur bunkeri ishte simbol i forcës. Jo. Ishte simbol i impotencës, i pafuqisë. Ishte zhgualli i breshkës. Dhe këtë e dështojnë vetë fjalët e diktatorit kur flet për rrezikun amglo-amerikan, kërcënimet monarko-fashiste, etj, etj.

Gjithë jeta jonë ka kaluar kështu: antenat e kërmillit para rrezikut. Ose koka e breshkës e futur nën zhgualli. Kujtoni vetëm vitin 97.

Besoj se ky është një nga shkaqet më të forta pse nuk protestojmë: në kokë kemi brirët e kërmillit dhe përsipër, mbi kurriz, zhguallin e tij.