Në vitet 80’, në Tiranë u bë shumë popullore një tekst i çuditshëm që kryesoi për shumë kohë hit parade-n e këngëve të liqenit: “E kam pas dash, unë një kal’ të bardhë…”. Ishte një kalë që duhet të vraponte me tipin/tipat që e këndonin me afsh, përgjithësisht shoqëruar nga një kitarë, pa pyetur për stonatura e gjithçka tjetër të teknikave vokale. Edhe atëherë nuk merrej vesh se çfarë lidhje kishte Tirana me atë kalë, pse duhej të vraponte në savanë dhe çfarë nënkuptonte metafora që bënte bashkë, edhe dashurinë, edhe kalin, edhe savanën, edhe vrapin e njërit mbi tjetrën, që bënte tekstshkruesi. Atë, atëherë nuk e njihte njeri, të drejtat e autorit nuk respektoheshin si dhe sot, dhe me të drejtën e të qenit amatorë, secili mund t’i ndërhynte në tekst sipas dëshirës dhe mundësisë.
Misteri i djeshëm me kalë të bardhë është rikthyer sërish në Tiranë. Tek skarpati i Lanës, në pjesën që të çon tek pallati me shigjeta, ka nja dy javë që është shfaqur pikërisht një kalë i bardhë. Që herë kullot barin që nuk ujit bashkia, edhe del për shëtitje në rrugët që po vijëzon me të bardha rishtaz bashkia. Sot kishte ditën e pushimit sepse në dy segmentet rrugore anës Lanës nuk kishte asnjë makinë të parkuar, por shumë policë që duhet të garantojnë lëvizjen e kryeministrit serb që vjen në Tiranë. Kali i bardhë që zakonisht shihet si ogur i mirë, flinte i shtrirë mbi “ushqimin” e tij. Normalisht kuajt flenë në këmbë, por a mund të kërkohet normalitet kur ky kalë është bërë qytetar i Tiranës pikërisht në ditët e fundit të qeverisjes së kryeqytetit nga opozita? Sikur mezi pret të votojë. /L. V./
