Historia e Togos, qenit që priti në breg të lumit kthimin e mikut të tij, Steffen Skjottelvik, është një nga ato rrëfime që prekin zemrën. Për gati dhjetë vjet, qeni dhe i riu norvegjez kishin ndarë së bashku udhëtime, vështirësi dhe aventura në natyrën e egër të Kanadasë. Por udhëtimi i tyre i fundit përfundoi në tragjedi.
Steffen, 29 vjeç, kishte zgjedhur të largohej nga jeta moderne për të eksploruar vende të largëta, larg qyteteve dhe komoditeteve të përditshme. I shoqëruar nga qentë e tij, ai udhëtonte me slitë, kanoe dhe në këmbë, duke kaluar pyje, këneta dhe lumenj në një aventurë që e çoi deri në zonat më të izoluara të Kanadasë.
Sipas nënës së tij, Steffen kishte qenë gjithmonë ndryshe nga të rinjtë e tjerë. Ndërsa bashkëmoshatarët dilnin për t’u argëtuar, ai preferonte të futej në pyll dhe të kalonte ditë të tëra vetëm, duke jetuar në një tendë. Për të, natyra ishte një mënyrë jetese dhe një mundësi për të gjetur lirinë që kërkonte.
Gjatë udhëtimit të tij, ai kishte qëndruar në Peawanuck, një fshat indigjen pranë lumit Winisk, ku kishte krijuar miqësi dhe ishte dashuruar me një grua të quajtur Lilyann. Banorët vendas e kishin ndihmuar të përshtatej me jetën në atë zonë. Një grua e moshuar i kishte mësuar të njihte bimët mjekësore dhe të ruante peshkun, ndërsa ai po mësonte edhe gjuhën e tyre.
Steffen kishte planifikuar që, pas përfundimit të udhëtimit, të vendosej në atë zonë. Aty kishte gjetur jo vetëm qetësinë, por edhe dëshirën për të qenë pranë njerëzve të tjerë. Megjithatë, jeta në natyrë nuk ishte aspak e lehtë. Ai u përball me arinj polarë, këneta, mot të keq dhe rreziqe të shumta. Gjatë ekspeditës humbi edhe dy nga qentë e tij, Kasinin dhe këlyshen Bay.
Në maj të vitit 2024, i riu u kthye për pak javë në Norvegji për të rinovuar vizën dhe për të fituar para duke punuar si marangoz për xhaxhain e tij. Më pas, u nis sërish drejt Kanadasë për të vazhduar aventurën.
Në verën e vitit 2025, Steffen vendosi të përshkonte pjesën e fundit të rrugës drejt York Factory, në një zonë të largët të Manitobës. Ai duhej të kalonte me kanoe dhe në këmbë një terren të vështirë, ku kishte rryma të rrezikshme ujore dhe shumë arinj. Edhe pse ishte paralajmëruar të mos e ndërmerrte këtë udhëtim, ai nuk hoqi dorë, pasi ishte shumë pranë përfundimit të aventurës së tij.
Për javë të tëra, Steffen përparoi mes baltës, shiut, të ftohtit dhe insekteve. I dobësuar nga lodhja dhe kushtet e vështira, ai përpiqej të vazhdonte rrugën, duke ëndërruar për momentin kur do të mbërrinte në një hotel të ngrohtë, do të hante një vakt të bollshëm dhe do të pushonte për disa javë së bashku me Togon.
Kur më në fund pa York Factoryn në anën tjetër të lumit, Steffen besoi se ia kishte dalë. Në një nga videot e tij të fundit, ai i tha qenit se më në fund e kishin përfunduar udhëtimin dhe se së shpejti do të mbërrinin në Gillam, një vendbanim aty pranë.
Por pak çaste më vonë, ai fiku kamerën dhe hyri në lumë. Nuk doli më në sipërfaqe.
Trupi i tij u gjet dhjetë ditë më vonë, më poshtë përgjatë rrjedhës së lumit. Ndërkohë, Togo kishte mbetur vetëm. Me trupin e mbuluar nga balta dhe trastën e lagur, qeni doli në breg dhe priti, sikur të besonte se miku i tij do të kthehej sërish.
Pamjet e rikuperuara nga kamera e Steffenit tregojnë lidhjen e veçantë që ai kishte me qentë. Ai u fliste, u këndonte këngë dashurie dhe madje ulërinte së bashku me ta. Në njërën prej videove të fundit, Steffen e korrigjon veten pasi e quan Togon një qen që pret të zotin. “Nuk është i zoti i tij, është shoku im më i mirë”, shprehet ai.
