Nga Bajram Peçi
S’është e domosdoshme të përmendësh emër se kush e ka thënë këtë?! Kuptohet vetiu nga lexuesi sepse është thënë e përsëritur shpesh, një fyell me melodi të njohur. Tronditjet mendore që vijnë prej një torture që ska fund, ndërsa sheh se PS dhe Edi Rama marrin pushtetin për herë të katërt rresht, janë me pasoja mendore për kreun e opozitës dhe të tjerë deputetë të saj. Detyra e këtyre deputetëve është të dëgjojnë urdhrat në përçartje të Berishës dhe t’i zbatojnë e transmetojnë ato.
“Ai e dinte që nuk i fitonte zgjedhjet…”, gjë që tashmë e dëgjojmë të pohuar edhe nga njerzit besnikë rrotull Berishës, por i duhet para elektoratit të mbrohet dhe mbrojtja më e mirë është sulmi përmes akuzave të rënda: zgjedhjet u vodhën nga bandat, klima e terrorit, aktet e pushtetit, farsa elektorale, patronazhistët, “ditë e zezë për demokracinë”, etj.,… ritual ky që ka ndjekur çdo palë zgjedhje kur Partia Demokratike ka humbur.
Tronditja mendore që shfaqi në konferencën e shtypit për gjëmën që familja dhe qeverija e tij bëri në Gërdec, mund të mendohej se do ishte e fundit, por jo! Është zgjedhje e tij e preferuar që të kalojë hu më hu në kapërxim gardhesh. E dinte që pushtet me sy nuk shihte më, por këtë rezultat skandal për tribunë fisnore që udhëheq, se kish menduar! E dinte, që më se gjysma e shqiptarëve e urren, por nuk besonte se këtyre do u shtoheshin dhe një çerek tjetër zgjedhësish, rrjedhë e degjenerimit që i bëri partisë së fragmentuar prej fryrjes së tij si kaposhi kapedan.
I duhet të mbrohet, jo nga zërat kritikë brënda partisë se të tillë nuk ka, por duke shpifur e sa për sy e faqe, se mbase ndokush beson që rezultatet vërtet ja kanë vjedhur përmes akteve administrative të pushtetit. Kur ka ndodhur që janë shfaqur, ai i ka përzënë duke u ngjitur edhe nofka përbuzëse. Të parët i quajti “karrige thyerit”, ku futej Neritan Ceka me Arben Imamin e Gramos Pashkon, të ashtuquajturit mocionistë.
Një zë apo disa zëra me mendim ndryshe brënda partisë së tij e bënin me dhimbje koke. Ua bëri benë dhe filloi në krye të pastrojë partinë nga profesorët dhe doktorët e shkencave. Më tej u erdhi radha themeluesve të PD-së, prej të cilëve ska ngelur këmbe njeriu në PD. Më kollaj shpesh e kish zgjidhjen me rrahjen e zërave ndryshe brënda partisë. S’po i zëmë gojë ata demokratikas që zgjodhën të iknin prej atdheut, të frikësuar ose të kërcënuar.
Në rastet kur ka fituar, si në vjedhjen skandaloze të zgjedhjeve, maj 1996-tës dhe ato të viti 2005, ka nxituar të shpallë fitoren, duke u shprehur se “Sovrani foli!”. Sovranin, zotnia e tij, nuk e merr si një të tërë, por e sheh dhe e kupton dy copash. Ata që i japin votën janë “Sovrani” i vërtetë, ndërsa ata votues shumicë që votojnë kundërshtarin e tij janë banda që duhen shpallur organizata terroriste.
Kur erdhi dita e 12 majit, një krizë tmerri nga e vërteta tashmë në shesh, e bëri të heshtëte, por dhe të mendonte për orën kur do duhej të strukturonte akuzat për mos njohjen e rezultatit dhe të shpallte revolucionin. Tralala…!
Në Komisionin Qendror të Zgjedhjeve janë bërë 42 ankimime për procesin zgjedhor, një më pak nga sa ju bënë Jan Husit prej prelatëve kishtarë për raste herezie. Në këtë mënyrë shtëpia e Berishëve filloi të ëndërrojë se përderisa Amerika dhe Greqia nuk po ndihen, ata mbase nuk do t’i njohin zgjedhjet dhe heretikët socialistë (sidomos ai gjytyrimi i Peqinit), do përfundojnë në turrën e druve.
Shqipëria madhështore do shkojë në zgjedhjet e reja i mbuluar nga populli i tij me nderime të mëdha. Kryetari Berisha do u japi leje të futen në grevë urie. Fjalët e Berishës plot me guxim, me trimëri e me lartësi shpirtërore do i mallëngjejnë e do i prekin, kur në shtator do fillojnë revoltat popullore. Do u thotë shqiptarve se me pushtetin e PS-së ata do ishin të dënuar të vuanin urije. Në ndihmë do u vijë dhe një Tufa, emigrant “politik” në Zvicër, që do u prijë rrugëve drejt fitores.
Pasi e kish lënë njëherë shqipërinë gërmadhë, Berisha beson se është i aftë ta bëjë edhe njëherë. E di shumë mirë se pothuajse në çdo pikëpamje ishte, është e do të jetë inferior ndaj Ramës. Shqiptarëve nuk u mungon arsyeja! Në kujtesën e tyre janë ruajtur Saliu me shtëpinë te Brraka dhe aleati i tij politik e moral, Meta, dikur pothuaj i pa strehë, sot me vilë milionë euro në bregdet. Aleatë të dyshuar për vjedhjen e pronës publike, që kishin bindur veten se nuk do kishte burrë nëne t’i zbriste nga shpina ku i kishin hipur popullit.
