Nga Skënder Minxhozi*
Kreu i bashkisë së Tiranës dhe njëherësh kryetari i Partisë Demokratike, Lulzim Basha, ja ka dalë edhe një herë t’i bëjë banorët e kryeqytetit që të “pickojnë” veten. I ulur në një sfond sugjestiv dritash dhe pemësh, në lulishten përballë Muzeut Kombëtar, ai është përpjekur të justifikojë përballë Blendi Fevziut, bilancin e mandatit katërvjeçar në krye të qytetit. i prerë dhe nervoz ndaj pyetjeve të gazetarit, Basha ka ardhur në studion e hapur të Fevziut i “armatosur” me shumë teknologji, me vizatime, projekte në 3D dhe skica gjithfarësh, por me pak rezultate konkrete. Nga parkingjet tek punësimi, nga trami famshëm tek tregjet kaotike, nga gropat e rrugëve tek karta studentore, Lulzm Basha është përpjekur të mbrojë bilancin e punës së tij, paragjykuar, më shumë sesa duke ju përgjigjur pyetjeve.
Teksa dëgjon kreun e bashkisë së Tiranës, bindesh se ai e ka harxhuar të gjithë kohën në dispozicion për të përgatitur letra, për të hedhur në kompjuter imazhe rrugësh e stacionash multimodalë. Një realitet dixhital të cilin sot përpiqet t’ja shesë për realitet të prekshëm, 700 tiranasve që vuajnë trafikun e rëndë, ajrin e ndotur dhe cilësinë e keqe të jetës në qytetin e tyre kaotik. Pamë një kryetar që në vend të arritjeve konkrete, u përpoq të shiste…ajër!
Formula magjike “e bllokoi Rama”, u dëgjua deri në mërzi gjatë intervistës së Lulzim Bashës. Është një justifikim që ai e ka përdorur deri në lodhje këto muaj, pas vitit 2013, por duke harruar një të vërtetë të thjeshtë: Lulzim Basha është një kryetar bashkie që ka punuar në më shumë se gjysmën e mandatit të tij, me qeverinë e tij në krah. Më saktë, nga korriku i vitit 2011, kur u zgjodh, e deri në shtator të vitit 2013, kur bëri betimin qeveria Rama. Kjo rrethanë ja përgjysmon kreut të opozitës, alibinë e “bllokuesit Rama”.
Me Lulzim Bashën, politika shqiptare ka një problem të madh të aktualitetit, por edhe të perspektivës. Qëkurse është parashutuar në politikën shqiptare, në vitin 2005, ai ka qenë i projektuar si pasardhësi i Sali Berishës, sipas devizës së njohur të Avokat Ngjelës, se i fituar “del gjithmonë Ramizi, jo Mehmeti”. Një aludim i qartë për mënyrën sesi Enver Hoxha e zgjidhi problemin e trashëgimisë dhe të pasardhësit në krye të PPSH. Çeshtja, ose më mirë problemi që ka të bëjë me personin e Lulzim Bashës, është se në këtë linjë të parë të protagonizmit dhe karrierës, është ndodhur një person i cili mesa duket nuk ka qenë i përshtatshëm për poltronat e lartë ku është ulur.
Dikur si ministër dhe për katër vjet rresht si kryebashkiak i Tiranës, Basha ka bërë gjithçka, për të na bindur se nuk di të bëjë atë që duhet. Nuk duhet shumë mund për të kuptuar se mandati i tij në krye të bashkisë nuk ka qenë një histori suksesi. Megjithatë ai ndodhet sot në një fushatë elektorale të vështirë, me një koalicion të mpakur partish dhe përballë një shumice e cila, megjithë peripecitë e saj në qeverisje, ndjehet komode në distancën e sigurisë që ka nga kundërshtari.
