Nga Ben Andoni
Kosova duhet uruar që arriti përmes shumë sfidave në dekadën e parë të jetës së saj. Një dhjetë vjeçar mbushur me sfida të papërfytyrueshme për beben e bukur të Evropës, që lindi pas atij privacioni gati shekullor ndaj saj. Sikur të mos mjaftonin këto, këtij vendi të vogël i janë hapur gati në çdo vit luftëra pafund fillimisht prej propagandës sllave për anëtarësimet e saj, mosmarrëveshje të mëdha të faktorit të brendshëm dhe përballje e ashpër me sfidat ekonomike dhe korrupsionin e frikshëm në vend.
Më së shumti problemet e Kosovës janë të brendshme, sesa të jashtme, pasi duhet thënë se ka armiq të fortë, që sfumohen disi nga mbështetja e aleatëve realisht potentë si SHBA-ja, Britania dhe Gjermania. Veçanërisht, mbështetja e shtetit më të fuqishëm amerikan është e tillë dhe përjetohet aq shumë në Kosovë, sa vetë mediat anglo-amerikane e konsiderojnë tashmë Kosovën jo thjesht” Shteti më pro-amerikan”, por si shteti evropian i 51-të i SHBA.
E përsërisim, Kosova vështirësinë më të madhe e ka pasur me brendësinë e saj. Në dekorimet që u bënë me këtë rast për 10 vjetorin e Pavarësisë, presidenti Thaçi u has më kundërshti deri nga vetë njerëzit kryesorë të UÇK-së, që e akuzojnë si simbol të munguar të unitetit kombëtar dhe si një nga arkitektët e pakënaqësisë në vend. Njeriu që u shfaq hapur në skandalin e madh të përgjimeve “Pronto”, tregon se i ka mohuar çdo lloj transparence të drejtë vendit dhe si një nga njerëzit që po drejton një shtet paralel. Kjo vështirësi është realisht e madhe, por nuk mund të mohohet edhe ajo e ndikimit të madh serb dhe përpjekjes së ndarjes së Kosovës dhe luftës që këtë ndarje nga Mitrovica e Veriut ta përçojë dhe në hapësira të tjera të Kosovës, për ta ndarë gati vendin si në realitetin e territorit palestinez.
Kosova e sotme nanuritët në përpjekjet e mëdha të politikanëve të vendit për të përfituar dhe pazotësisë së tyre për t’i dhënë kosovarëve të thjeshtë jetë më të mirë dhe më thjesht qoftë edhe vizat, që e bashkojnë dhe de jure me pjesën tjetër të botës. Gjithsesi, energjia e popullit kosovar është realisht mbresëlënëse.
Kosova meriton më shumë thjesht prej saj dhe shpirtit të madh perëndimor që mbart.
Shqipëria, nga ana tjetër, jo thjesht nuk e ka ndihur dot si duhet, por amullia e saj prej kohësh është një shenjë që vendi ynë nuk e bën dot si duhet rolin e vendit Amë. Sikur të mos mjaftojë kjo, prononcimet kontradiktore të zyrtarëve të Tiranës në Kosovë kanë përcjellë mungesë koherence, që e bëjnë Kosovën ta humbë pak nga pak atë frymë të madhe pro-shqiptare të viteve para Çlirimit. Më shumë akoma, Shqipëria dhe Kosova megjithë mbledhjet e shumta të qeverive nuk arritën të bënin dot deri më tani një treg kombëtar që t’i shërbenin shumë më tepër njëra-tjetrës.
Më së paku, të gjitha këto e kanë bërë Kosovën të jetë në një kërkim identiteti, që shpeshherë del jashtë edhe atij kombëtar për një të ashtuquajtur identitet kosovar. Ky është një nga lajmet më të këqija në këto kohë, por asesi nuk mund të shuajë mrekullinë e pavarësisë së Kosovës që është kurorëzuar me gjakun e brezave të tërë martirësh në shekullin e fundit. Dhe nuk mjafton sërish, të gjitha këto arritje Kosovën nuk e bëjnë dot ende me një identitet real, sepse i mungon deri flamuri real përfaqësues, një frymë e re kombëtare dhe mbi të gjitha një kredo e përbashkët se çfarë synon. Kuptohet, Kosova ka lëvizur ngadalë por përpara falë energjisë së njerëzve të saj, dëshira për liri e të cilëve është e pamatë. Jetë të gjatë Kosovës së lirë dhe të bukur! (Javanews)
