Nga Enver Robelli
Kur u shemb Shqipëria më 1997 nën peshën e skemave piramidale, Ibrahim Rugova lëshoi një deklaratë të shkurtër ku, pak a shumë, tha: jemi të shqetësuar për zhvillimet në Shqipëri dhe apelojmë për dialog e qetësi në të mirën e vendit. Kaq!
Këtë qëndrim duhet ta mbajnë të gjitha partitë politike të Kosovës përballë protestave të shkaktuara kundër “projekteve dhe investimeve” në Sazan dhe Zvërnec. Kjo nuk është protestë e shqiptarëve jashtë Shqipërisë. Kjo është protestë e shqiptareve dhe shqiptarëve të Shqipërisë. Është vendi i tyre dhe kanë të drejtë të shprehin mospajtim për vendime që atyre u duken të padrejta. Më 2013 shqiptarët me të drejtë u revoltuan pasi kryeministri i atëhershëm (dhe i tanishëm) deshi ta helmonte Shqipërinë me 1000 ton armë kimike siriane.
Sot mijëra shqiptare e shqiptarë, nga jugu në veri të Shqipërisë, janë të revoltuar për shkak të arrogancës së pushtetit. Nuk janë as kundërshtarë të investimeve të mirëmenduara, aq më pak armiq të Shqipërisë, siç po pretendojnë disa pushtetarë qesharakë dhe borizanë të pushtetit.
Kjo që po ndodh është shprehje e mllefit ndaj arrogancës së paparë të një kryeministri, i cili, pa asnjë debat publik, pa asnjë konsultim me popullsinë lokale, pa asnjë llogaridhënie, pa asnjë sqarim të rrethanave juridike dhe pa asnjë zgjidhje të çështjeve të kontestuara territoriale, ngjitet në një jaht diku në Mesdhe dhe hyn në muhabete abrakadabra, thua se Shqipëria është çiflig i tij.
Edhe një qeveri që i fiton zgjedhjet nuk mund të thirret vetëm në mandatin e fituar pa dëgjuar edhe zërat kritikë. E kjo vlen jo vetëm për Shqipërinë (vlen edhe për Kosovën). Nuk ka “kontratë me popull” a “kontratë me shqiptarë”, politikanët që thirren në popull janë të rrezikshëm. Ka kontrata me një pjesë të elektoratit për një mandat maksimum 4-vjeçar. Pastaj para çdo vendimi të madh duhet të zhvillohet beteja e bindjes së qytetarëve. Qytetarët binden jo duke i ofenduar, por duke ua bërë të qartë projektin dhe anët e tij pozitive (nëse ka, pa hyrë në projektin konkret, por në përgjithësi). Nuk binden qytetarët duke i mashtruar: po fillojmë punimet, por nuk ka projekt. Po mendojmë të lëshojmë leje, jo nuk do të lëshojmë. Me këso marrëzirash shqiptarët poshtërohen edhe më shumë. Shqipërisë nuk i duhen qytetarë të poshtëruar, por të ndërgjegjshëm se pasuria kombëtare nuk i përket vetëm një gjenerate.
Po të mos ishin zërat kritikë, Shqipëria do të ishte helmuar me ato 1000 ton armë kimike siriane.
Keqqeverisja dhe mosfunksionimi i drejtësisë kanë ndikuar që pronar i një toke të jetë një mafioz, avokati i tij, vajza e avokatit dhe ndonjë emigrant në lagje periferike të Athinës. Për këtë s’ka faj Amerika.
Tendenca që protestuesit në Shqipëri të etiketohen si “shërbëtorë të armikut” imagjinar vetëm mund ta shtojë mllefin e qytetarëve. Këta njerëz janë dëshmitarë se si nisin projekte dhe nuk përfundojnë dot për shkak të ngatërresave mes të përfshirëve në projekt (privatëve dhe qeveritarëve, të cilët përfundojnë duke e quajtur njëri-tjetrin “kriminel” dhe kërcënojnë po ashtu njëri-tjetrin me beteja gjyqësore). Protestuesit janë dëshmitarë se si mafiozë e gjykatës, të përkrahur nga politikanë të të dy krahëve politikë, falsifikojnë dokumente, përfitojnë toka dhe ndërtojnë resorte.
Kjo situatë mund të qetësohet vetëm me gatishmërinë e qeverisë për dialog dhe transparencë të plotë. Jo me arrogancë, jo me gënjeshtra, jo me fushata njollosëse e fabrikim akuzash.
Më 1997 pati përpjekje dashakeqëse që protestat të barteshin nga Shqipëria në Kosovë. Pati edhe kërkesa që Kosova të mjaftohej me një autonomi “brenda Jugosllavisë”. Më vonë kemi parë kryeministra të Shqipërisë që thoshin për mediat gjermane se “pavarësia e Kosovës nuk është ide e përshtatshme për kohëra moderne”. Ose të tjerë që shkruanin plane për rregullimin territorial të Kosovës.
Ata që nga Kosova janë përzier në politikën e Shqipërisë e kanë paguar çmimin, dhe ky është zhvillim i mirë. Por protestat e tanishme në Tiranë nuk janë të Kosovës. Janë tuajat. Gjeni zgjidhje vetë! Pa teori konspirative. Ky nuk është komplot botëror kundër qeverisë me duar të pastra të Tiranës. Sepse po të ishte qeveri me duar të pastra dhe po të kishte opozitë të pazhytyr në moçalin e korrupsionit, protestat s’do të ndodhnin. Kjo është vetëm një revoltë kundër arrogancës dhe keqpërdorimit brutal të pushtetit. Por qytetarët e Shqipërisë e kanë toleruar këtë gjendje dhe prapë është punë e tyre se si do të veprojnë më tutje.
Shqiptarët e Kosovës, për fat të mirë shumë më afër me njerëzit në Shqipëri sesa më 1997 – edhe si investitorë, edhe si vizitorë që e mbajnë gjallë turizmin në Shqipëri – sidomos tani mund të përsërisin atë që pati thënë Ibrahim Rugova para gati 30 viteve: jemi të shqetësuar për zhvillimet në Shqipëri dhe apelojmë për dialog e qetësi në të mirën e vendit.
