Nga Shpëtim Luku
Pak kohë më parë, një personazh merrte rrugën nga shtëpia e tij dhe e mbante frymën tek bulevardi “Dëshmorët e Kombit”, pikërisht përballë zyrës së kryeministrit. Nxirrte një megafon, e vendoste para fytyrës dhe fillonte monologun e tij, duke kujtuar se kishte zgjedhur mënyrën e duhur për të tërhequr vëmëndjen, qoftë të mediave e qoftë të kryeministrit për t’a dëgjuar. Nuk ishte i çmendur, edhe pse shumë nga këmbësorët kalonin e largoheshin me këtë përshtypje. Dikur, atëhere kur filluan ndryshimet e sistemit ai kishte qenë një personazh me autoritet, nën komandën e të cilit viheshin rrjesht një ushtri sindikalistësh.
Edhe presion si sindikalist bënte atëkohë, edhe greva urie organizonte, edhe kërkesa sindikaliste realizonte. Por besoj se as ai vetë nuk e kishte menduar se pas afro 30 viteve atij do t’i duhej të “fliste me vete” për problemet ekonomiko sociale të grupeve të caktuara shoqërore, që ai mendon se përfaqëson apo bën pjesë. Metamorfoza e pësuar prej tij tregon më së miri atë që ka ndodhur më gjërë në Shqipëri. Shumë persona që e kanë të lidhur aktivitetin e tyre me publikun janë tejet të keqkuptuar kur është fjala për të shpjeguar hendekun mes pritshmërive që kanë e ndërtojnë dhe asaj që iu ofron realiteti.
Kur shikojnë që publiku nuk i ndjek, ose i ndjek në masë të pamjaftueshme për të realizuar qëllimet e tyre, atëhere ata vrapojnë ta etiketojnë atë. Vrapojnë t’a shajnë atë. Vrapojnë t’a mallkojnë atë. Vrapojnë t’a “përpunojnë” e t’a venë kinse në sedër atë. Ky është “popull kot”, ky popull është “kope delesh”, ky është “popull pa nerv” dhe epitete të tjera të këtij lloji dëgjohen rëndom sa herë që këta tipa duhet të justifikojnë dështimet e tyre.
Sidomos ky refren është shumë i përhapur tek politikanët, e më së shumti tek përfaqësuesit e opozitës. Por si shpjegohet që në fillimin e ndryshimeve politike sheshet e qyteteve mbusheshin me turma të stërmëdha njerëzisht? Si shpjegohet që ata që ishin në krye të Sindikatave të atëhershme ishin në gjendje të imponoheshin me “forcë dhe kërkesa ultimative”, pasi pas tyre kishin një ushtri me sindikalistët që nuk ua bënin fjalën më dysh?!
Si shpjegohet që, ndërsa shpallej një grevë urie, numri i atyre që ishin të gatshëm të futeshin në të, ishte shumë herë më i madh se sa kërkoheshin?!
E vërteta është e thjeshtë. Përpos shumë faktorëve, më kryesori ishte se “komandantët” në atë kohë ishin autoritete morale, ishin njerëz që iu peshonte fjala, ishin njerëz që kishin një imponim në një masë të caktuar. Mirëpo nga atëhere ka kaluar shumë kohë, kanë rrjedhur shumë ujëra. Kurse mjaft nga personazhet e politikës janë po ata që kanë qenë. Por që nuk ka shanse ti shmangen ligjësive të jetës politike dhe shoqërore.
Çka do të thotë se nuk ka mundësi që ata të mos paguajnë kostot përkatëse tështrydhjes që iu ka bërë koha. Të gabimeve, fajeve e krimeve që kanë bërë me shumicë. Të zhgënjimeve që kanë mbjellë. Të fatkeqësive që kanë kultivuar ndër vite. Kurse ish kryesindikalistët e dikurshëm, u shndërruan në pronarë privatë të pronave të sindikatave, duke u zhdukur nga sytë e publikut e duke shijuar në heshtje privilegjet. Por duke vrarë në mënyrë afatgjatë lëvizjen sindikaliste për mbrojtjen e të drejtave të punonjësve. Ndërsa koha kërkon autoritete morale, tregu aktual riciklon vetëm kalbësira morale. Vetëm “limonë të shtrydhur”.
“Më shumë kam frikë një tufë delesh të komanduar nga një luan, se sa një tufë luanësh të komanduar nga një dele, thoshte Tyllerand.
