“Unë arrij gjithmonë”. “Herët a vonë, unë arrij”. Në pamje të parë, një fjali prej mitomani. E thënë nga një futbollist që sapo ka shënuar një dopietë në Botërorin e tij të gjashtë, merr një kuptim tjetër. Por nuk e shpjegon misterin e Cristiano Ronaldos.
Ai e ka thënë vetë, pas ndeshjes me Uzbekistanin: “Më kritikojnë gjithmonë. Jam gjithmonë në diskutim”. Por nuk u ndal të pyesë pse. Si është e mundur që një nga kampionët më të mëdhenj në historinë e sportit të jetë kaq i diskutuar dhe kaq pak i dashur?
Pse Cristiano Ronaldo është përplasur në mënyrë të ashpër me tri ekipet e tij të fundit, Real Madridin, Juventusin dhe Manchester United? Pse në çdo Botëror kthehet në një rast diskutimi?
CR7 është një shembull unik i një narcisisti me sukses. Narcizmi është forca dhe njëkohësisht dënimi i tij. Forca, sepse i jep disiplinën pothuajse obsesive për trupin, vrapin, teknikën dhe madje edhe festimet e golave, të cilat jo gjithmonë pëlqehen, por janë kthyer në ikonë. Dënimi, sepse narcisisti është pothuajse gjithmonë i vetëm.
CR7 nuk është i keq. Përkundrazi, është bujar. Por egoja e tij është masa e të gjitha gjërave; edhe e bujarisë. Sheh në televizion një jetim indonezian me fanellën e Portugalisë mes rrënojave të një fshati të shkatërruar nga cunami dhe telefonon agjentin e tij Jorge Mendes: “Jorge, shpejt, duhet të rindërtojmë një fshat në Indonezi!”. Nëna e tij shërohet nga kanceri në Madeira, dhe ai sërish telefonon: “Jorge, duhet t’i dhurojmë Madeirës një qendër të re onkologjike!”. Preket nga Covid dhe, mes seancave të palestrës dhe krioterapisë, thotë: “Duhet të dhurojmë një milion dollarë për terapitë intensive në Lisbonë dhe Porto!”. Dhe e bën vërtet: fshati në Sumatra u rindërtua, Madeira ka një qendër të re onkologjike, dhe spitalet portugeze morën mbështetje konkrete nga Cristiano Ronaldo.
Më shumë se i dashur, ai është i idolizuar. Ka 667 milionë ndjekës në Instagram, shumë më tepër se Messi; dhe megjithatë vuan krahasimin me Messin. Kur Messi fitoi Kupën e Botës në Katar, urimet e Neymarit erdhën menjëherë; të Ronaldos nuk erdhën kurrë.
Ndryshimi në moshën 41-vjeçare nuk është i lehtë. Kundër Uzbekistanit dukej sikur po e arrinte. Pas golit që e zhbllokoi, përqafoi shokët e skuadrës dhe bëri edhe festimin e zakonshëm “Siuuuu”. Pastaj i la Nuno Mendes goditjen e dënimit për 2-0: të gjithë prisnin goditjen e tij.
Në Katar e kujtojmë ndryshe. Në 1/8 finale kundër Zvicrës u la në stol. Kur zëvendësuesi Gonçalo Ramos shënoi golin e parë nga tre, Ronaldo ishte i vetmi që nuk u ngrit ta përqafonte. Bëri një përjashtim vetëm për golin e mikut të tij Pepe. Në fund dukej i huaj në skuadrën që festonte 6-1. Imazhi i fundit ishte ai duke qarë i vetëm pas humbjes me Marokun.
“Mosha sportive” është e vështirë për t’u pranuar. As Federer, as Nadal nuk u tërhoqën në kohën e duhur; e njëjta gjë pritet edhe për Djokovic. Në futboll, plakja mund të maskohet brenda ekipit, por vjen një moment kur bëhesh barrë.
Në thelb, CR7 është kampioni i kohës që jetojmë: koha e narcizmit masiv. Ai jeton në qendër të imazhit të vet, si një Narcis modern.
Në jetën e tij personale ka pasur një marrëdhënie komplekse me gratë dhe familjen, por figura më e rëndësishme mbetet nëna e tij, Maria Dolores. Me të ardhur në Itali, nuk la gjurmë të veçanta: nuk mësoi italisht, pati sukses sportiv, por edhe probleme financiare dhe kritika për ndikimin ekonomik te Juventusi.
Në fund, ambicia lëviz botën; narcizmi, me kalimin e kohës, rrezikon ta konsumojë atë.
