Në burgun e Pojskës të destinuar për gratë, mbase lufta e brendshme psikologjike është shumë më e fortë se në çdo institucion të vuajtjes së dënimit.
Kjo shpjegon edhe letrat e ndjera, letrat e pazakonta të mbërritura në redaksinë e Inside Story.
‘Jam dënuar me 32 vite dhe kam bërë gati 10 vite deri tani. Dënimi më është dhënë në moshën 19-vjeçare (në kufi të moshës minorene), kam një vajzë që është po aq vjeç sa unë jam këtu. Nuk e kam shijuar mëmësinë si çdo grua tjetër’
Kjo është historia e Marjana Cmetës…
Një martesë e nisur pa formalizim ligjor, por me një bashkëjetesë të plotë brenda një familjeje, në të njëjtën banesë me prindërit e bashkëshortit, në Kamëz.
“Të dyja gratë, edhe nusja edhe vjehrra nuk kishin marrëdhënie të mira me njëra-tjetrën. Ku kërkesa e llogarisë, në përditshmërinë e tyre, jo pastërtia, jo punët e shtëpisë kishte krijuar një marrëdhënie shumë të acaruar”, u shpreh gazetarja, Anila Hoxha.
Një realitet i zakonshëm për shumë familje, ku bashkëjetesa sjell edhe përplasje, edhe tensione, edhe marrëdhënie që nuk funksionojnë.
Në këtë rast, marrëdhënia që nuk funksiononte ishte ajo mes nuses dhe vjehrrës.
Sipas dosjes, raporti mes Marjana Cmetës dhe vjehrrës së saj, Lirije Lamit ishte i keq… i mbushur me mosmarrëveshje të vazhdueshme që nuk gjenin zgjidhje… por vetëm shtyheshin nga dita në ditë.
Derisa më 30 prill 2017 konflikti kalon në krim…
“E pandehura ka hedhur fotoksinë në një gotë me lëng dhe ia ka dhënë vjehrrës për ta pirë, duke i thënë se me pirjen e saj do largohej e keqja”, tha Marjana Cmeta.
Një veprim që nuk ndodh në impuls, por kërkon mendim, kërkon vendim, kërkon një hap të vetëdijshëm drejt eliminimit. Pas konsumimit të lëngut, gjendja e viktimës përkeqësohet, por nuk përfundon aty. Sipas hetimit, mendimi për finalizimin e një krimi të rëndë nuk mbaron aty…
“Pas pirjes së lëngut, gjendja shëndetësore e Lirijes u përkeqësua. Meqenëse Lirija vazhdonte të ishte gjallë, Marjana i pengoi frymëmarrjen me duar, duke e mbytur atë”.
Një akt i dyfishtë… fillimisht helmim… më pas mbytje… Për hetuesit, tregon qartësinë e qëllimit të paramenduar me kohë për të përfunduar krimin. Pra, nuk ishte një vendim momenti si pasojë e tronditjes psikologjike…
“Historia u raportua si vetëvrasje, por rezultoi se ajo jo vetëm i kishte servirur helm, i kishte thënë se helmi, pija ishte me formulë sesi të dyja të qetësoheshin që të kishin një marrëdhënie të mirë, dhe më pas teksa viktima po përpëlitej, ajo më pas edhe e mbyti. Mbaj mend në atë kohë që autorja kishte një beb të vogël që sapo e kishte lindur”, u shpreh gazetarja Anila Hoxha.
“Shumë gra që kryejnë krime të rënda kanë mungesë të ndjenjës së empatisë, ose e kanë atë në doza shumë të ulëta. Zhvillojnë trajta të personalitetit antisocial dhe ky i fundit i bën ato më të prirura për të përdorur substanca, për të shkelur norma shoqërore e për të shkelur ligje”, u shpreh psikologia Almeida Xhaferri.
Por çfarë e bën këtë histori edhe më të rëndë është ajo që ndodh menjëherë pas krimit. Sepse Marjana Cmeta nuk largohet, nuk arratiset, nuk përpiqet të zhdukë gjurmët…
Ajo shkon dhe rrëfen te një imam në një xhami në Tiranë, ku përshkruan gjithçka që kishte bërë.
Pas ngjarjes, Marjana Çmeta u paraqit te Hysen Shehu, imam i Xhamisë së Çollakëve, ndodhur te Qyteti Studenti, Njësia Bashkiake nr. 2, dhe i tregoi atij për veprimet e kryera prej saj.
Rrëfimin e Marjanës, Hyseni e regjistroi në një video, të cilën e panë Agim Lami dhe kushëriri i tij Arben Saliu. Pavarësisht njoftimeve të marra, Hyseni, Agimi dhe Arbeni nuk kallëzuan në organet kompetente krimin e rrëfyer si të kryer.
Rrëfimi i Marjanës u regjistrua në video. Më pas shihet edhe nga familjarë të tjerë. Por, pavarësisht këtij rrëfimi, krimi nuk kallëzohet menjëherë. Një tjetër hallkë heshtjeje, një tjetër moment ku e vërteta qëndron pezull pa u përballur menjëherë me drejtësinë.
Deri në ndërhyrjen e organeve hetimore… që e çojnë çështjen në Prokurorinë për Krime të Rënda. Hetimi pasoi me arrestimin e shpejtë të saj, momente në të cilat ajo ushqente fëmijën në gji.
Muajt e parë pas lindjes e kam ushqyer në burg ditë për ditë. Imagjinoni vetë gjendjen time emocionale; gati adoleshente, me fëmijë të sapolindur dhe në burg. Jam përpjekur të bëhem e fortë për vajzën time edhe pse brenda jam e rrënuar dhe gati e pashpresë.
“Për gratë të cilat i rrisin fëmijët në burg pas krimeve, se ato ndryshe nga burrat që vrasin në familje vuajnë një vendim të dyfishtë. Dhe ky nuk është vendimi i gjykatës që i dënon, por edhe vendimi i familjarëve të tyre, të cilët nuk lejojnë që fëmijët e tyre t’i takojnë.
Vazhdimisht kam vërejtur lutjet dhe apelet e këtyre grave, për të ditur se ku i kanë fëmijët”, u shpreh gazetarja Anila Hoxha.
“Brenda institucionit të burgut gratë e vuajnë shumë mungesën e fëmijëve dhe një pikë tjetër që duhet rregulluar në sistemin penitenciar është që të shtohen takimet me fëmijët”, u shpreh ish-drejtoresha e burgut të grave, Xhoi Jakaj.
