Për disa, Trump po kërkon një rrugëdalje, për të tjerë, ai është gati të rihapë ofensivën. Ndoshta duke adoptuar “formulën e Venezuelës”, i inkurajuar nga suksesi i arritur me Nicolás Maduro, edhe pse Teherani nuk është aspak i krahasueshëm me Karakasin. Sepse bëhet fjalë për kontekste thellësisht të ndryshme dhe gjeografia e favorizon dukshëm Republikën Islamike.
Informacione jozyrtare të publikuara nga Wall Street Journal sugjerojnë se SHBA-të mund të kryejnë sulme të kufizuara kundër Iranit, një veprim i përqendruar që do të shoqëronte bllokadën detare të shpallur të dielën nga presidenti. Pikërisht këtu lind paralelizmi me krizën venezuelane.
Pentagoni, përpara se të kapte liderin, kreu një manovër të dyfishtë me disa goditje kundër narkotrafikut, të ndjekura nga ndalimi i cisternave të naftës, disa prej të cilave të lidhura me Iranin. Një presion në rritje, për të arritur më pas te ndërhyrja ajrore me helikopterë e komandove të Delta Force.
Misioni përfundoi pa shumë probleme, përveç plagosjes, sipas versionit zyrtar, të disa ushtarëve amerikanë. Ishte vetë presidenti që theksoi paralelizmin me dosjen e Karaibeve: “Nëse ndonjë nga anijet e shpejta afrohet qoftë edhe pak me bllokadën tonë, do të shkatërrohet menjëherë, duke përdorur të njëjtën metodë që përdorim kundër trafikantëve në det: e shpejtë dhe brutale”.
Avionët e Forcave Ajrore mund të godasin bunkerë, raketa dhe instalime përgjatë zonës bregdetare. Por edhe infrastruktura civile mund të bëhet objektiv. Iranianët, sipas ekspertit Hamidreza Azizi, druhen nga vrasje të tjera të synuara të drejtuesve, veçanërisht nga ana e izraelitëve, të cilët nga ana e tyre mbajnë nivel të lartë alarmi për surpriza të mundshme.
Qeveria Netanyahu duket e bindur për një rifillim të armiqësive. Të njëjtin mendim ndan edhe studiuesi rus Andrei Frolov: Shtëpia e Bardhë po përpiqet të fitojë kohë, po grumbullon municione dhe më pas po përgatitet për një ofensivë të re në shkallë të gjerë së bashku me IDF.
Vëzhguesit që ndjekin lëvizjet në ajër dhe në det kanë sinjalizuar hyrjen në Mesdhe të aeroplanmbajtëses Bush, e treta e mobilizuar nga SHBA-të, ndërkohë që mbetet i lartë fluksi i avionëve transportues për transferimin e materialeve ose trupave në baza. Ndërkohë, Pentagoni duhet të zbatojë urdhrin e Shtëpisë së Bardhë duke vendosur kundërbllokadën e tij në lundrimin përmes ngushticës së Hormuzit. Njësitë zbatojnë një skemë të parë më herët në rajon gjatë luftës kundër piraterisë dhe trafikut të armëve, dy plagë që nuk janë zhdukur kurrë.
Marina mund të urdhërojë ndalimin e një cisterne apo anijeje tregtare dhe, nëse është e nevojshme, të dërgojë një ekip në bord për të verifikuar portin e nisjes dhe atë të mbërritjes. Është i mundshëm përdorimi i helikopterëve, në rol mbështetës, por edhe të gatshëm për të “zbarkuar” në kuvertë elementë të forcave speciale. Ndërhyrje rutinë që megjithatë nuk përjashtojnë rreziqe: këtë e kujton vdekja e dy anëtarëve të Navy Seals gjatë një operacioni të ngjashëm pranë brigjeve të Somalisë në janar 2024.
E gjithë kjo zhvillohet në një kontekst aspak të qëndrueshëm. Irani e ka cilësuar lëvizjen e Shtëpisë së Bardhë si një akt piraterie, duke e shoqëruar këtë deklaratë me mobilizimin e forcave të tij në jug. Ebrahim Zolfaghari, zëdhënës i Khatam al Anbiya (komanda strategjike de facto), deklaroi se portet e Gjirit Persik dhe të Detit të Omanit “janë për të gjithë ose për askënd”. Mesazhi është i qartë: do të ketë pasoja për portet e rajonit. Në thelb, Teherani mbetet i linjëzuar me strategjinë e zgjerimit të vazhdueshëm të krizës, duke përfshirë vazhdimisht monarkitë sunite, por edhe duke imponuar një kosto për këdo që duhet të përdorë këtë rrugë ujore.
Drejtuesit e Republikës Islamike e kishin premtuar këtë në çdo mënyrë në prag të konfliktit, pa taktika dhe pa paqartësitë tradicionale. Megjithatë, në Uashington nuk kanë dashur t’i dëgjojnë.
