Nga Ardi Stefa
U bënë zgjedhjet. U numëruan kutitë, u dhanë rezultatet, u shpallën “fituesit”. U fol për fitoren e njërës palë dhe humbjen e tjetrës. Por në të vërtetë, asnjëra palë nuk nuk fitoi.
Fituesi i vetëm, i padiskutueshëm i zgjedhjeve, ishte një parti që nuk kishte kandidatë në fletën e votimit, nuk hyri fare në garë, që nuk kishte logo, sllogan, madje as komisionerë. Por ajo parti kishte kishte shumicën absolute të qytetarëve. Emri? Partia “Asnjëri”.
Vetëm 20% e qytetarëve u munduan të shkonin deri te kutia dhe votuan për partitë që garuan. Pjesa tjetër, 80%, qëndruan në shtëpi. Heshtën. Dhe me heshtjen e tyre, thanë gjithçka. Thanë “nuk besojmë më”, “nuk përfaqësohemi”, “nuk duam të zgjedhim mes së keqes dhe më të keqes”. Jo vetëm ndërmjet partive, por ndaj një sistemi që prej vitesh sillet si një teatër i lodhur me aktorë të vjetër e role të përsëritura dhe çdo premtim është thjesht një mashtrim me ngjyra të reja.
80% e qytetarëve nuk votuan, sepse tashmë e kanë kuptuar se çdo votë e tyre kthehet në shkelm në prapanicë pas zgjedhjeve.
Në çdo demokraci normale, një pjesëmarrje kaq e ulët do të ishte turp dhe alarm kombëtar. Do të kishte dorëheqje, reflektim, debat publik. Tek ne, përkundrazi, është “fitore e madhe”, fitimtarët e përjetshëm dalin e festojnë, sikur të kishin marrë besimin e popullit, ndërsa në fakt kanë marrë vetëm një copëz të vogël prej tij. Kryetarët dalin nëpër televizione, me buzëqeshje të shtirur, duke falënderuar “popullin”, por jo popullin që nuk mori pjesë fare në votime. Gjithsesi festojnë. Mbi boshllëkun moral të një sistemi që ka humbur besimin e njerëzve. Festojnë fitoren mbi indiferencën, jo mbi besimin.
Partia “Asnjëri” është pasqyra më e dhimbshme e demokracisë së rrënuar shqiptare.
Dëshmon se shqiptarët nuk e besojnë më lojën. Dëshmon se 80% që nuk votojnë nuk janë as dembelë, as të painteresuar. Janë të zhgënjyer, të përbuzur, të përjashtuar. Janë qytetarët që nuk shohin më përfaqësim, por pazar. Nuk shohin më drejtësi, por klientelizëm. Dhe ndërsa politikanët shesin “fitore” e fshihen pas pjesëmarrjes e mospjesëmarrjes në zgjedhje me teknikalitete “të pavarurish”, shoqëria rrëgjohet gjithnjë e më tepër në humbje morale.
Ironia është se ata që sot qeverisin, e bëjnë këtë falë atyre që nuk votuan. Jo sepse i përfaqësojnë, por sepse këta të fundit i kanë braktisur zgjedhjet, e bashkë me to, ndoshta edhe shpresën. Kështu, pushteti mbetet peng i pakicës, ndërsa shumica hesht, shikon dhe rri mënjanë.
Nëse kjo nuk është krizë, atëherë çfarë është?
Një demokraci ku sundon mazhoranca e minorancës mbi indiferencën e shumicës, s’është më demokraci, por një maskaradë “e ligjshme”.
Por kujdes: HESHTJA nuk është gjithmonë pajtim. Ndonjëherë është akuza më e fortë që mund të bëhet.
Në fund të fundit, asnjë parti politike nuk e mundi “Asnjërin” në një sërë zgjedhjesh.
“Asnjëri” fitoi pa fushatë, pa para, pa premtime boshe.
Fitoi sepse njerëzit u lodhën të zgjedhin të njëjtët dhe të marrin të njëjtin zhgënjim.
Nëse politika shqiptare nuk e kupton këtë mesazh, nuk ka nevojë për opozitë, e ka përballë popullin.
Partia “Asnjëri”, për ironi, është partia më e ndershme që Shqipëria ka pasur ndonjëherë. Sepse të paktën nuk gënjen.
Dhe kur të kuptojnë mesazhin që partia “Asnjëri” nuk gënjen, atëherë bojkoti i “Asnjërit” mund të mos jetë më një qëndrim pasiv, por një forcë që kërkon të marrë në dorë fatin e vet.
Gjithsesi do e meritojmë vërtet demokracinë, vetëm kur partia “Asnjëri” të mos ketë më arsye të ekzistojë!
