Bota është duke u bërë më pak mikpritëse për shmangësit e taksave. Ky është përfundimi i Indeksit të fundit të Fshehtësisë Financiare, që publikohet çdo dy vjet nga Rrjeti i Drejtësisë Tatimore (TJN), një OJQ. Ai vëzhgon masa të ndryshme të transparencës financiare dhe shkëmbimin e informacionit në më shumë se 90 vende, dhe më i pas vlerëson ato në përputhje me nivelin e shërbimeve financiare që ofron secili vend për jorezidentët, shkruan The Economist.
Pikët e shumicës së vendeve kanë rënë që prej vitit 2013, duke treguar transparencë më të madhe. Ndër përmirësuesit më të mëdhenj janë Ishujt Kajman, dikur një vend famëkeq për lehtësimin tatimor, dhe Luksemburgu, të cilin aktivistët e taksave dikur e quanin ‘yllin e vdekjes’ së fshehtësisë financiare të Europës.
Arsyeja e ndryshimit është se epoka e masave shtrënguese globale nxit vendet të ndajnë më shumë informacion mbi rregullimet tatimore. Sipas përhapjes me shpejtësi të Standardit të Përbashkët të Raportimit sponsorizuar nga OECD, vendet do të shkëmbejnë rregullisht të dhëna mbi qytetarët e njëri-tjetrit në mënyrë që të taksohen sikundër është e përshtatshme në vendet e tyre.
Rregullat për regjistrimin e pronësisë së korporatave po forcohen, gjithashtu, në mënyrë që të zvogëlojnë mundësitë për të fshehur paratë e pista në kompanitë anonime që shërbejnë si “strehë”.
Por Amerika, vendi që ka përkrahur kaq shumë të tjerë për t’u bashkuar me revolucionin e transparencës, po ‘zvarrit këmbët’. Ajo tani përfaqëson juridiksionin e tretë më të fshehtë, pas Hong Kong dhe, në mënyrë të pashmangshme, Zvicrës (aty ku janë ekzagjeruar thashethemet e vdekjes së sekretit bankar).
Amerika ishte në pararojë në luftën kundër vendeve me taksa të ulëta, duke vënë në shënjestër fillimisht Zvicrën, e më pas duke miratuar Foreign Account Tax Compliance Act, or FATCA, (Aktin e përputhshmërisë së taksave për llogaritë e huaja) i cili detyron firmat financiare në të gjithë botën të zbulojnë të fshehtat e klientëve të tyre amerikanë. Megjithatë, ndërsa kërkon lëshime nga të tjerët, Uashingtoni vetë ka bërë shumë pak në lidhje me këtë çështje. Ai, për shembull, ka dështuar të angazhohet me skemën e ndarjes së të dhënave të OECD-së. Edhe më keq, regjimet e përfshirjes miqësore të anonimatit në nivel shtetëror nënkuptojnë se Amerika është e ‘pashoq’ në sekretin e korporatës.
Kjo ka shumë rëndësi, sepse Amerika mirëpret një mori biznesesh përtej detit – thjesht pyesni një miliarder nga Karakas apo Kajro, ku e blen pronën ai apo ku krijon kompanitë ‘strehë’(shërben si mekanizëm për transaksione biznesi, ndërsa vetë nuk zotëron ndonjë aktiv apo operacion të rëndësishëm) që e zotërojnë atë. TJN ofron një zgjidhje: ajo llogarit se duhet të imitojë FATCA duke imponuar një taksë të ashpër të ardhurash (ajo sugjeron 35%) mbi pagesat nga Europa në institucionet financiare amerikane, derisa Amerika të japë aq të dhëna sa merr. Kjo do të shkaktonte një buzëqeshje ironike në Zyrih./Monitor
