Nga Ag Apolloni
Umberto Eco, pak para se të vdiste, pati botuar disa ese ku trajtonte një tip njerëzish që janë në gjendje të shkojnë në çdo emision e format mediatik vetëm për të tërhequr vëmendje. S’ka rëndësi se çka thonë, s’ka rëndësi sa dinë, me rëndësi është që pastaj kur të dalin në rrugë, njerëzit të thonë: e njoh, e kam pa në televizor. Popullariteti i bën të lumtur.
Një person i tillë i lumtur është edhe Mimoza Ahmeti, një poete nga Shqipëria, që njihet si “më e mençura e Fermës”. Disa të mençur kanë thënë: nëse ndihesh më i mençuri në dhomë, ndërro dhomë! Po e ndërruam fjalën ‘dhomë’ me ‘fermë’, e kuptojmë se sa i mençur duhet të jetë dikush që ka hyrë aty dhe ndihet superior ndaj atyre që e rrethojnë. Mos ta tjerrim më tutje, se bëhet parodi.
Pikërisht, nga më e mençura e kësaj “dhome”, ku s’pritet të gjesh njerëz të dijes, vjen deklarata relativizuese: mendoj se Kadare nuk e meriton gjithë atë sukses që ka.
Ky është gjykim nga Ferma. Mund të pajtoheni me të, mund të mos pajtoheni. Ferma foli.
Tjetër gjykim ka Harvardi. Javën e kaluar, në Universitetin e Harvardit, u mbajt një diskutim me titullin “Arts & Humanities on the edge”, ku pata rastin ta takoj edhe kritikun e mirënjohur James Wood, i cili ka shkruar disa herë për veprat e Ismail Kadaresë. Pasi i tregova që ia kisha lexuar të gjitha shkrimet për Kadarenë, ai më tha: oh, ka qenë fantastik, gjithmonë kam besuar fuqishëm se ai njeri e meritonte çmimin Nobel.
Nejse! Kështu thonë këndej kah Harvardi. Ndryshe mendojnë andej kah Ferma.
