Shumë herë prindërit mendojnë se duke i ndihmuar fëmijët e tyre në mesime, mund t’i ndihmojnë që këta të fundit të marin rezultate të larta në shkollë. Por, në fakt kjo nuk është mënyra e duhur për të nxitur fëmijët tuaj.
Studiuesit e Universitetit të Teksasit në Austin dhe nga Universiteti Duke, kryen një vezhgim për të vlerësuar lidhjen mes përfshirjes prindërore dhe performancës së tyre akademike.
Rezultati: pjesa më e madhe e formës së pjesëmarrjes së matshme të prindërve, ka sjellë pak përfitime shkollore për fëmijët, pa marrë parasysh nivelin arsimor të nënës dhe babait.
Konkluzioni, për të cilin The Atlantic i ka dedikuar një artikull të gjatë, është botuar në librin The broken compass (Busulla e thyer) dhe është firmosur nga profesorët e sociologjisë, Keith Robinson e Angel Harris.
“Kemi mbetur të habitur nga rezultati, duke pasur parasysh se që nga vitet ’70, kultura amerikane është përqendruar shumë në rritjen e përfshirjes së prindërve në shkolla”, ka thënë Keith Robinson në një intervistë.
Por, vendimi i të dhënave ka qenë i qartë: ajo që përftohet është një marrëdhënie reciproke. Duke u nisur që nga shkolla e mesme, përfshirja e prindërve në detyrat e shtëpisë së fëmijëve, ka një ndikim negativ në rezultatet e provimeve që ata bëjnë. Në të njëjtën mënyrë, fëmijët e prindërve që takohen shpesh me mësuesit dhe drejtorët, duket se përmirësohen në mënyrë më të ngadaltë në krahasim me fëmijët, prindërit e të cilëve janë më pak të pranishëm në shkollë. Ndërkohë, ndërhyrjet, si vëzhgimi në klasë, ndihma për të zgjedhur drejtimin e studimeve, zbatimi i rregullave strikte për të bërë detyrat e shtëpisë, janë një bumerang i vërtetë për nxënësit dhe studentët. /b.d
